In een vorig leven kon u fotograaf Johan Jacobs geregeld vinden op pop- en rockconcerten. Maar eind jaren negentig stopte hij daarmee, nogal abrupt. 'Artiesten werden steeds meer afgeschermd van de pers en zeker van fotografen, waardoor het werk geen voldoening meer gaf.' Maar Jacobs miste de muziek en begin jaren nul ging hij aan de slag als huis...

In een vorig leven kon u fotograaf Johan Jacobs geregeld vinden op pop- en rockconcerten. Maar eind jaren negentig stopte hij daarmee, nogal abrupt. 'Artiesten werden steeds meer afgeschermd van de pers en zeker van fotografen, waardoor het werk geen voldoening meer gaf.' Maar Jacobs miste de muziek en begin jaren nul ging hij aan de slag als huisfotograaf van De Munt. 'Daar kreeg ik wél weer vertrouwen, wat cruciaal is voor een fotograaf. En ik leerde er ook Gilles Ledure kennen, directeur van het Brusselse Flagey. Hij vroeg me om mee te werken aan een boek over dat kunsthuis. Aanvankelijk was ik vooral geïntrigeerd door het schitterende Flageygebouw en hoe dat is ingeplant in de stad. Toen ik de kans kreeg om daar Archie Shepp te fotograferen, een tachtiger die tot de wereldtop van de jazz behoort, viel me op hoe toegankelijk en ontspannen hij was. Voor hij op het podium stapte, vroeg hij me om zijn saxofoon even vast te houden, zodat hij zijn jasje recht kon trekken. Dat was magisch. Niet zo heel veel Vlamingen lijken Flagey te kennen, maar daar passeert de wereldtop van de jazz en de klassieke muziek. Het gaat er heel gemoedelijk aan toe: ik kan bijna al die topmuzikanten fotograferen, backstage. Ik herinner me nog een ontmoeting met jazzgitarist Philip Catherine. Die vroeg om een familieportretje te maken, want zijn zoon en kleinkinderen waren naar het concert gekomen. Die ongedwongenheid is een verademing. De komende jaren blijf ik de jazzscene zeker volgen. In januari begint het Brussels Jazz Festival in Flagey, dat dit jaar focust op jong talent. Dat wordt genieten.'