Heeft muziek geleden? Het is een van de vele diepzinnige vragen die de Amerikaanse jazzpianist Brad Mehldau noteert in de inleidende woorden bij "Elegiac cycle". Waarna ook nog politiek correcte tekstlappen volgen van Allen Ginsberg, William S. Burroughs, Rainer Maria Rilke en Thomas Mann. Er is uiteraard niets verkeerd aan een goedbedoeld en dito geplaatst ci...

Heeft muziek geleden? Het is een van de vele diepzinnige vragen die de Amerikaanse jazzpianist Brad Mehldau noteert in de inleidende woorden bij "Elegiac cycle". Waarna ook nog politiek correcte tekstlappen volgen van Allen Ginsberg, William S. Burroughs, Rainer Maria Rilke en Thomas Mann. Er is uiteraard niets verkeerd aan een goedbedoeld en dito geplaatst citaat. Maar dissertaten over sterfelijkheid en romantiek wegen zo zwaar als ze rond een instrumentale plaat worden gehangen. Het is zo'n intellectuele stoerdoenerij die mensen weghoudt van jazz. En het is vooral jammer dat ook Mehldau zich daaraan wil bezondigen. Zijn aureool zag er tot dusver immers dubbelfris uit. Hij plaatste snedige beginnersstappen met drie albums waarop de truc met het trio uitvoerig werd doorgenomen. Vooral het laatste deel van de triptiek was zeer hoopgevend. In de eerste plaats omdat op "Songs: the art of the trio, volume three" (1998) enkele verrassende interpretaties van rocknummers zitten. "Exit music (for a film)" van Radiohead komt uit het verfbad met een klankkleur die aan Beethoven doet denken. En "River man" van Nick Drake klinkt nog kwetsbaarder en ongrijpbaarder dan de maker het had bedoeld. Zij die het kunnen weten, stipten de bijzondere gave van Mehldau aan om een warme gloed van melancholie en opwinding op te wekken. Terwijl iedereen luidkeels "doe zo voort" roept, gaat de klavierenspecialist de zaak dus conceptualiseren. Gelukkig klinkt "Elegiac cycle" een stuk minder kunstig dan de verpakking laat uitschijnen. Tijdens het improviseren raakte Mehldau de oerader aan die hem naar de muziek heeft gevoerd. De jongste jaren wilde hij een hutsepot fabriceren van het brede palet waarin hij toen opging. Een combinatie van Chopin, Billy Joel, Brahms en Supertramp die hij er naar eigen zeggen twintig jaar na datum alsnog heeft weten uit te persen. Van dat oorspronkelijke vuur is echter bitter weinig overgebleven. Ingetogen en eerder lusteloos kabbelt "Elegiac cycle" zich een pad naar winterse haardvuren en trendy eetcafés. Of samengevat in vijf woorden: Wim Mertens op een slechte dag. Brad Mehldau "Elegiac cycle" (9362-47357-2/Warner Bros) Brad Mehldau komt op 27/10 naar de Ancienne Belgique (Brussel) en op 28/10 naar Chateau Vilain XIII (Maasmechelen).Jan Delvaux