Het Belgische verbod op niet-essentiële reizen tot 1 april staat onder druk. Ons land voerde het reisverbod voor toeristen in op 27 januari. Omdat een grenssluiting in de Schengenzone niet langer dan 30 dagen mag duren, moesten de Belgische grenzen op 1 maart weer opengaan. Maar dat gebeurde dus niet. Ons land gaf geen reden op voor de verlenging, waardoor ze volgens de Europese Commissie onwettig is. De Commissie wil dat België het verbod zo snel mogelijk opheft en vervangt door verplichte quarantaine of tests aan grensovergangen.
...

Het Belgische verbod op niet-essentiële reizen tot 1 april staat onder druk. Ons land voerde het reisverbod voor toeristen in op 27 januari. Omdat een grenssluiting in de Schengenzone niet langer dan 30 dagen mag duren, moesten de Belgische grenzen op 1 maart weer opengaan. Maar dat gebeurde dus niet. Ons land gaf geen reden op voor de verlenging, waardoor ze volgens de Europese Commissie onwettig is. De Commissie wil dat België het verbod zo snel mogelijk opheft en vervangt door verplichte quarantaine of tests aan grensovergangen. Deze reisbegeleiders kijken alvast reikhalzend uit naar de dag dat ze opnieuw toeristen mogen opvangen. 'Ik doe dit werk al tien jaar. Daarvoor stond ik in het onderwijs. Maar omdat ik wat uitgekeken raakte op het routineuze werkritme van mijn lerarenjob ben ik naar de luchtvaart overgestapt. Door de wisselende bestemmingen en vluchtenschema's ziet elke week er anders uit. Bovendien stap ik elke dag met andere collega's het vliegtuig op. Nu is geen enkele dag hetzelfde', vertelt Laurence Morales Villegas. 'Ik hou van mensen, van hun enthousiasme ook. Als je met een vliegtuig vol toeristen reist, heerst er altijd een gezellige drukte in de cabine. Als je, zoals nu, vooral zakenmensen aan boord hebt, is de sfeer duidelijk anders.' Ze kijkt uit naar het moment dat reizen weer normaal kan verlopen. 'Mijn werk is een combinatie van mijn twee grootste passies: voor mensen zorgen én reizen. Ik kan dus niet wachten tot we weer met volle vliegtuigen naar de rest van Europa, Noord-Amerika of Afrika kunnen vertrekken.' 'Ik ben nog nooit met tegenzin achter het stuur gekropen. Daar is deze job te afwisselend voor', zegt Sven Hamonts. De man is chauffeur bij De Zigeuner, een autocarbedrijf gespecialiseerd in busvakanties. 'Bij elke reis die ik maak, heb ik een andere bestemming en andere passagiers. Allemaal mensen die van hun vakantie willen genieten. Dat zorgt voor een fijne sfeer. Bij 90 procent van de reizen die ik maak, vertrek ik met een autocar vol mensen en kom ik met een bus vrienden terug.' Hij kan zich zijn laatste lange busreis nog goed herinneren. 'Toen na de zomer de pandemie weer oplaaide, werden al onze verre busreizen geannuleerd. Dat kwam hard aan. Gelukkig kunnen heel wat van onze chauffeurs ingeschakeld worden voor versterkingsritten bij De Lijn. Maar we kijken natuurlijk erg uit naar de opening van de grenzen. De voorbije maanden kreeg ik heel wat kaartjes van reizigers, allemaal met bemoedigende woorden. Dat doet deugd.' In normale tijden zou Joseph Defresne zich nu om een groot deel van de 4500 opvarenden van het cruiseschip MSC Bellisima bekommeren. Maar door de pandemie zit de man nu al bijna een jaar thuis. 'Op het schip verzorg ik het onthaal en de opvang van de Franstalige passagiers, en ik ben ook verantwoordelijk voor het hosten van evenementen. Aan boord ben ik constant in de weer. Dan is het heel bevreemdend om maandenlang niets omhanden te hebben.' Defresne was nog aan boord van het schip toen de pandemie uitbrak. 'Onze organisatie nam de epidemie meteen ernstig. Alle mogelijke maatregelen werden genomen om het virus van boord te houden. En dat is ook gelukt. Het mocht niet baten: ons schip moest voor anker, de crew moest naar huis.' Reizen zit hem in het bloed. 'Als bemanningslid ben je maanden weg. Veel mensen hebben tijdens het reizen last van heimwee. Ik heb de laatste maanden daarentegen Wanderlust. Ik kan niet wachten om weer te vertrekken.'