De laatste dag in Taormina veinsde iedereen dat hij het Grieks-Romeinse theater nog eens wilde bezoeken, maar de gids had zijn rug nog niet gedraaid of de uitgelaten toeristen bestormden de winkels en boetieks van de bovenstad. Toen na een uur het droogste kruit en lires verschoten waren, zonken de reizigers neer op terrasstoelen om met bier en wijn het wel en wee van hun aankopen te overwegen. Mijn vrouw had het klaargespeeld om op deze korte tijdspanne een jurk en vijftien kilogram groenten en citrusvruchten in te slaan. Daar de handbagage beperkt was tot zes kilogram, zaten wij voor onze verfrissing ons het hoofd te breken hoe wij ongezien tien kilogram ooft het vliegtuig zouden binnensmokkelen. Tenslotte stopten wij de vruchten in onze valiezen, zodat een broek van mij tot vandaag naar citroenen ruikt. Courgettes geven gelukkig geen rare geur af, anders waren al mijn hemden de eerste tijd zowel voor mij als voor mijn omgeving ondraaglijk geweest.
...

De laatste dag in Taormina veinsde iedereen dat hij het Grieks-Romeinse theater nog eens wilde bezoeken, maar de gids had zijn rug nog niet gedraaid of de uitgelaten toeristen bestormden de winkels en boetieks van de bovenstad. Toen na een uur het droogste kruit en lires verschoten waren, zonken de reizigers neer op terrasstoelen om met bier en wijn het wel en wee van hun aankopen te overwegen. Mijn vrouw had het klaargespeeld om op deze korte tijdspanne een jurk en vijftien kilogram groenten en citrusvruchten in te slaan. Daar de handbagage beperkt was tot zes kilogram, zaten wij voor onze verfrissing ons het hoofd te breken hoe wij ongezien tien kilogram ooft het vliegtuig zouden binnensmokkelen. Tenslotte stopten wij de vruchten in onze valiezen, zodat een broek van mij tot vandaag naar citroenen ruikt. Courgettes geven gelukkig geen rare geur af, anders waren al mijn hemden de eerste tijd zowel voor mij als voor mijn omgeving ondraaglijk geweest. Het panorama vóór ons was overweldigend zowel van aanzien als van inhoud. Palmbomen, cactussen, amandel-, sinaas- en olijfbomen groeien zelfs uit barsten in trappen en rotsspleten. Een lazuurblauwe zee waarover Feniciërs al spijkerschrift schrijvend kwamen aanzeilen, waar keizers in pootje baadden. Een strand waar Grieken, Arabieren, Noormannen en de onvermijdelijke Carthagers niet alles maar toch veel te vuur en te zwaard zetten. En ditzelfde plein waar wij noorderlingen nu zaten, waarop de rijke Romeinen met olijfpitten naar de dorpelingen van het beneden gelegen Taormina Mare gooiden.VREEMD GENOEG WAS ER NIEMAND van de hele groep die met tegenzin tegen de thuisreis aankeek. Acht dagen zwoegen in de zon had de reserves zwaar aangesproken. De suikers waren op, eenieder was tempelzat, zuilenziek en een mozaïekberoerte kon elk ogenblik toestaan. De beker was niet enkel vol, hij liep over. Zulk een laatste dag is eigenlijk een heimelijk wachten op het vertrek. Het bier was schromelijk duur maar goed, bijna letterlijk vloeibaar goud. Ons overkwam niet wat Goethe op zijn reis naar het zuiden beschoren was. Toen hij met Kniep Siciliëwaarts trok, vroeg hij in een herberg om een glas water. "Bij nader toezien", zegt Kniep "krioelden er allerlei piepkleine insecten in, krab- en aalvormigen, met en zonder scharen." Goethe liet zich hierdoor niet afschrikken en dronk het vocht met zijn bewoners dapper uit. Zoals u weet, had deze reus over alles en nog wat een mening. Was er een aardbeving, een plant die groter of kleiner was dan zijn soortgenoten, bloeide er een komeet aan de hemel of zocht men naar de verklaring van een botje in het kinnebakken dat daar niets zat te doen, of hij lei de dichterspen terzijde en wijdde een kanjer of tenminste een fors opstel aan het fenomeen. "Dit water is uitstekend", zei hij "en misschien ook wel heilzaam, want zijn zeekrabben en oesters dat niet eveneens?" Zij lieten zich nog een glas brengen en de vrienden bewonderden "die schönsten Gestalten von Geschöpfen" en overwogen hierbij de overvloed aan leven in een warm klimaat. Gelukkig bevond zich onder deze "schönsten Geschöpfen" geen tyfusvirus of kompanen, anders hadden wij veel moois moeten missen. De reis was zonder grote emoties of schokken verlopen, ofschoon één schier onbenullig voorval toch het vernoemen waard was. Toen wij met enkele leden van ons gezelschap na het avondmaal aan het strand wat stonden na te praten, doemde er uit de nacht een jonge man op die vroeg of niet iemand van ons iets bij zich had waar hij zijn neus kon in snuiten. Dit is ongewoon want deze soort van vragen om hulp of bijstand beperken zich in de regel tot het verzoek om een vuurtje voor de sigaret, een duwtje om de wagen op gang te krijgen, wisselgeld of het wijzen van de juiste richting. Maar iets waar de neus ingedompeld wordt wanneer het snuiten zich opdringt, is een zakdoek en een zakdoek is een persoonlijk bezit dat slechts in de tandenborstel zijn evenknie kent. Toch was er een dame die hem een zakdoekje, van papier dan, ter hand stelde. De jonge man dankte, snoot luidruchtig en ging op enige afstand naar zijn lief telefoneren met zijn gsm. Dit om maar te zeggen dat de naastenliefde niet uit de wereld is.IN HET VLIEGTUIG WAAR WIJ STIL gehouden werden met het uitdelen van kranten, snoepgoed, drankjes en een maaltijd, lei ik mijn probleem van de hotelkamernummers voor aan een medereiziger wiens achterhoofd zo gevormd was dat het best een wiskundeknobbel kon huisvesten. En waarachtig, van hem vernam ik dat die 310, 301 en 103 niks geheimzinnigs hadden maar gerekend worden onder het toeval. De waarschijnlijkheid hiervan kan men in kaart brengen door duizend knikkers in een zak te doen, negenhonderd witte en honderd zwarte; dan nemen we één voor één honderd knikkers uit de zak, doen ze er terug in, schudden en nemen weer honderd knikkers. Het resultaat schrijven we op. Hoe lang moeten wij deze stomme bezigheid volhouden? Totdat je vrouw de scheiding van tafel en bed aanvraagt, tot je onder curatele gesteld wordt, tot de knikkers tot meel gemalen zijn, kortom zolang je wil. Je zal altijd maar dichter bij de waarheid komen omtrent de kansen dat een kamer zus of zo je deel wordt. In volledige onwetendheid maar tevreden met de uiteenzetting stond ik een half uur later te Zaventem weer met mijn voeten op de grond.Gommaar Timmermans