Bij de kleine zelfstandigen op rust is de vreugde het grootst, want buiten de drie zwaargewichten die elk 30.000 frank per maand krijgen, moeten de 540.000 overigen het met 20.000 en minder stellen. Natuurlijk weet een kind dat de kolen van de kleine zelfstandige langer branden dan bij een ander, zijn lampen van 60 watt verbruiken maar 40, het is gezonder afgeroomde melk te drinken en van het rood vlees af te blijven. Men weet niet van hoeveel voordelen deze groep geniet zonder dat hij er weet van heeft.
...

Bij de kleine zelfstandigen op rust is de vreugde het grootst, want buiten de drie zwaargewichten die elk 30.000 frank per maand krijgen, moeten de 540.000 overigen het met 20.000 en minder stellen. Natuurlijk weet een kind dat de kolen van de kleine zelfstandige langer branden dan bij een ander, zijn lampen van 60 watt verbruiken maar 40, het is gezonder afgeroomde melk te drinken en van het rood vlees af te blijven. Men weet niet van hoeveel voordelen deze groep geniet zonder dat hij er weet van heeft. Maar niettegenstaande deze gezonde sobere levenswijze zijn zij door de geldduivel aangestoken. Ik heb al verscheidene opgewonden telefoontjes gehad van mede-ouderlingen die staan te trappelen om van start te mogen gaan. Waarom telefoneren al deze vrienden en bekenden mij met hun plannen? Omdat ik nog neutraal sta. Ik heb nog niet kunnen besluiten om met pensioen te gaan, hoe zou ik dan al weten wat ik ga doen als mijn besluit valt? Ik ben dus geen concurrent die een schitterende grijzaardsloopbaan wegsnoept. Wat ik ondervonden heb, is dat vele 65-plussers zich overschatten. Als iemand van 77 jaar me toevertrouwt dat hij een pannenkoekentent wil openen, dan zou ik eerst die pannenkoeken eens willen zien en hem een half jaar later. Een lieve dame dacht dat haar rijkdom gelegen was in een bed & breakfast-toestand mits de nodige aanpassing, want de kink in de kabel was dat zij niet vroeg uit bed kan, zij is geen matinale natuur. Het is niet moeilijk om dan maar bed & dinner aan te bieden, maar dan moeten de gasten hun eigen plan trekken en op hun tenen het huis verlaten. Doch verlaten op diezelfde tenen misschien ook geen bibelots of het koffieservies het ouderlijk huis?MIJN VRIEND PIERRE heeft zijn hele leven lang al aan ideeën gedacht om 600.000 frank te verdienen en hij heeft die in die halve eeuw niet gevonden. Hij denkt dus gewoon door, voor hem verandert er niets of toch wel. Hij gaat meer dan anders voor zijn onafgewerkt perpetuum mobile staan en trekt dan peinzend aan zijn onderste lip. Ludo is uit ander hout gesneden. Het bizarre en riskante beoefent hij graag, en hij vermoedt dat de potentiële nu nog onbekende bezitters van zijn 600.000 franken er ook zo over denken. "Kijk," zegt hij, "enkele maanden geleden kreeg ik een dringende uitnodiging in de bus om mij zonder verwijlen in verbinding te stellen met professor Omar, hetzij per brief, telefoon, telepathie, ijlbode of in persoon. Deze hoogleraar aan "het meest helderziendheid centrum van Afrika" beloofde me op ernstige, schitterende en snelle wijze te helpen, "op alle gebieden, lichamelijke en morele welzijnen - onmiddellijke terugkomst van de geliefde personen - ontbetovering - rijbewijs en examens - seksuele impotentie", maar over harde valuta geen woord. Nu dacht ik..." "Dat kan je niet doen", zei ik haastig. "Ik zou me natuurlijk niet professor Omar noemen, maar Antiochus Tibertus of Agrippa Hudibras en vooral geld, veel geld beloven." "Maar als het waar mag worden wat ik hoor en lees, dan zullen alle gepensioneerden geld genoeg hebben", opperde ik. "Daar zit iets in", zuchtte Ludo en vertrok mijmerend om thuis een nieuw plan uit te broeden. Guido had de zaak veel grondiger aangepakt. Geen sprake van pannenkoeken, zelfgebakken wafels of andere domiciele kunsten. "Heb jij ooit van Flanelfoot gehoord?" vroeg hij me op de man af. "Nooit, ik zweer het op allerlei dingen die me lief zijn", was mijn antwoord. "Het was een beruchte dief die in de jaren dertig in de buurt van Londen opereerde en onvatbaar leek." "Guido, je gaat toch niet..." Ik liet het einde van mijn zin open zoals de scenarioschrijvers van de filmstudio's dat plegen te doen. "Natuurlijk niet", zei hij. "Het tegendeel is waar. Mijn derdeleeftijdscarrière is er een van privé-detective." "Wat!" riep ik, "en wat met het rennen, over muren klauteren, karate en kung-fugrepen? Zijn de gewrichten hiervoor niet al te piepend en het overgewicht te groot om succesvol te zijn?" "Er zijn vele mogelijkheden binnen dit beroep", zei hij. "Ik kies voor het betrappen van overspel. Het is een rustige bezigheid, zonder vervelend te worden. Je stelt je op aan de overkant van het pand waar de werver in verdwenen is. Je rookt een sigaretje, kijkt naar de rijzende maan. Het lijkt enigszins op het bestuderen van eekhoorntjes in hun natuurlijke omgeving. Treedt nu de ontrouwe eekhoorn naar buiten, dan steek je de straat over en zegt: "Mijnheer, het is zoveel uur en zoveel minuten, mijn getuige hier en ik, enzovoort. Je prijs bepaal je in evenredigheid met het alimentatiegeld."VERBIJSTERD BLEEF IK doodstil zitten, hoewel hij reeds lang verdwenen was. Welk een creativiteit maakt bij de 65-plussers deze 600.000 frank los? Toen ging de telefoon. Het was Pierre. "Mijn besluit staat vast", zei hij. "Ik ga bedelen. In Gent mag het. Zodra deze affaire goedgekeurd is, koop ik een stel ouwe kleren, rol me door het slijk en spring op de trein van 13 uur. Tot kijk aan Dampoort of Sint-Pieter." Ik voel het, wij gaan woelige maanden tegemoet.Gommaar Timmermans