Minister van Justitie Annemie Turtelboom (Open VLD) heeft dus 'haar' nieuwe wet op de familienamen laten goedkeuren, ook al heerste daarover geen eensgezindheid in de meerderheid. Zo brak in het parlement een politieke oorlog uit tussen alle betrokkenen, waardoor het publiek een vrij uniek en helaas vrij ontluisterend inzicht kreeg in de werking van de Wetstraat.
...

Minister van Justitie Annemie Turtelboom (Open VLD) heeft dus 'haar' nieuwe wet op de familienamen laten goedkeuren, ook al heerste daarover geen eensgezindheid in de meerderheid. Zo brak in het parlement een politieke oorlog uit tussen alle betrokkenen, waardoor het publiek een vrij uniek en helaas vrij ontluisterend inzicht kreeg in de werking van de Wetstraat. Het uitgangspunt voor een wetswijziging was niet fout: de automatische toekenning van de naam van de vader strookt steeds minder met de gelijkheid tussen man en vrouw en met een maatschappij waarin talloze nieuwe gezins- en verwantschapsvormen bestaan. Een nieuwe 'namenwet' mag dan geen prioriteit zijn in barre sociaal-economische tijden, inhoudelijk is er veel voor te zeggen. Toch als het ordentelijk gebeurt. En dat was nu niet het geval, getuige de chaos van vorige week. De diepe verdeeldheid in de regering was al een teken dat het wellicht wijzer geweest zou zijn om alles uit te stellen tot na de verkiezingen. Het beste argument voor zo'n uitstel werd aangereikt door minister Turtelboom zelf. In De Morgen zei ze dat haar echtgenoot en zijzelf de achternaam van hun kinderen nog zullen wijzigen. Er speelden bij het haastige doordrukken van de wet dus nog andere overwegingen mee dan het algemeen belang of een dringende noodzaak. Bijvoorbeeld de vraag naar politieke winst en verlies. Vele jaren geleden waarschuwde wijlen Jean Gol zijn jonge Vlaamse vriend Guy Verhofstadt er al voor: hoe goede wetsvoorstellen door de andere partijen verminkt worden tot mossel-noch-visvoorstellen die niemand tevredenstellen. Helaas gaat het in coalitieregeringen vaak daarom: de kunde om wetten na x aantal lezingen bij te stellen en af te zwakken. In de tijd van Gol waren de christendemocraten de onvermijdelijke boosdoeners, vandaag is elke partij een potentiële regeringspartner. En dus is die oude tjeverij alom verspreid geraakt. Zo is het ook met de namenwet gegaan. Een redelijk uitgangspunt verzandde in onzin. Of welk ander woord gebruiken voor de volgehouden demarche van CDH om de dubbele familienaam van beide ouders aan elke Belg op te leggen? Daar vroeg echt niemand om. Maar iedereen had zijn eigen agenda. Sommigen wilden Open VLD na de succesvolle uitbreiding van de euthanasiewet geen tweede 'succes' gunnen. Anderen, zoals N-VA'er Jan Jambon, steunen echt elke regeling die de meerderheid in problemen kan brengen. En Turtelboom wilde liever een slechte wet dan geen wet. Het is de Wetstraat op z'n smalst. Nog verontrustender is het besef dat zulke 'technieken' vaste prik zijn, of het nu gaat om wetswijzigingen over ruimtelijke ordening, justitie, economie, om staatshervormingen of om nieuwe sociale en fiscale regels. Een pijnlijke illustratie blijft de heffing op bedrijfswagens. Ook daar kreeg geen enkele regeringspartij echt haar zin - wat een noodzakelijke voorwaarde was om de hele meerderheid het compromis te laten goedkeuren. En achteraf blijkt dan dat die zo naarstig onderhandelde regeling haar maatschappelijk doel volkomen heeft gemist. Waarna Open VLD de aandrang voelt zichzelf te excuseren voor wetgeving die ze zelf mee heeft geschreven en goedgekeurd. In de Wetstraat mogen kennelijk geen winnaars wonen. Het is een wrange vaststelling dat de stilstand van het land ook veroorzaakt wordt door de manke werking van regering en parlement. Als partijen en politici zich soms afvragen waarom kiezers zo weinig geneigd zijn om hun werk te belonen: ook daarom. WALTER PAULI is redacteur bij KnackTurtelboom wilde liever een slechte wet dan geen wet. Het is de Wetstraat op z'n smalst.