Info: De auteur is schrijver en publicist in Brussel.
...

Info: De auteur is schrijver en publicist in Brussel.Een samenleving die rechten niet schraagt met plichten maakt het individu rechteloos. Die les kunnen we leren uit de integratiemodellen in Frankrijk, Groot-Brittannië, Duitsland en Nederland. Frankrijk bood assimilatie, Groot-Brittannië diversiteit, Duitsland autonomie en Nederland tolerantie. Toch ging het mis. Waarom? Omdat de rechtencultuur de plichten wegdrukte. De rechtstaat werd een gatenkaas. Frankrijk geeft immigranten ' la nation'als referentiekader. Toch werkte dat niet. De Franse filosoof Alain Finkielkraut zegt: 'Men houdt ons voor dat de rellen voortkomen uit sociale ongelijkheid, maar ze zijn etnisch. Ze zijn gericht tegen een vreemde samenleving, de Franse. Het geweld bestaat al jaren. Grote aantallen zwarten en Arabieren zijn in een positie van culturele achterstand. Ze verwerpen wat ze leren tijdens geschiedenislessen.' Het veel geprezen Franse sociale model biedt veel rechten, weinig plichten. 'Die jongeren vinden dat ze geen plichten meer hebben, enkel rechten. Dit is de eerste immigratiegolf die een dergelijke radicale haat uit voor het gastland.' De Turkse schrijfster Necla Kelek wijst in haar boek De Vreemde Bruid op het zelfisolement. In Duitsland verloopt de helft van de Turkse huwelijken via uithuwelijking. Volgens de Duitse wet mag dat niet. Toch gebeurt het. Veel islamitische gezinnen sturen meisjes niet naar school. Er is leerplicht, maar in de praktijk komt er weinig van terecht. Kelek: 'Veel allochtone ouders houden hun kinderen weg van de Duitse maatschappij. Ze leven in een archaïsche collectieve cultuur.' Veel al- lochtone jongens spijbelen, worden hangjongeren en vormen jeugdbendes. Ze leven in een parallelmaatschappij waarin het individu niet telt. 'Er is een groot verschil tussen de tekst van de Duitse grondwet en de realiteit', aldus Kelek. Groot-Brittannië staat open voor nieuwkomers. Immigranten konden doen, zeggen en laten wat ze wilden. Lange tijd konden haatpredikende imams hun gang gaan, want Groot-Brittannië staat voor freedom of speech. De Britten laten iedereen gerust zo lang ze voor hun eigen boterham zorgen. Toch waren het moslims van eigen bodem die explosies in de Londense metro veroorzaakten. Dat was een schok. Nu haalt de Labour-regering de teugels aan met de nadruk op plichten. Nederland heeft zijn les geleerd met het concept 'integratie met behoud van identiteit'. Niemand mocht de vreemdeling plichten opleggen, want men moest vooral 'begrip' hebben. Het resultaat was dat veel immigranten nauwelijks Nederlands spraken, imams haatpreken hielden, meisjes niet naar school gingen en sociale uitkeringen sociale apartheid veroorzaakten. Het waren van oorsprong islamitische asielzoekers die Nederlandse ogen openden: Ayaan Hirsi Ali en Afshin Ellian. Vijftien jaar geleden kwam de eerste uit Somalië; de tweede uit Iran. De eerste is nu Tweede Kamerlid; de tweede professor in Leiden. Beiden hebben dagelijkse bescherming met lijfwachten omdat ze erop wezen dat orthodoxe interpretaties van de islam niet sporen met de liberale rechtsstaat. Multiculturalisten willen dat niet zien. Ze zien de nieuweling als 'goede vreemdeling' en het Westen als schuldige. Die reactie komt voort uit een diepgeworteld christelijk schuldbesef en het gedoogbeleid waarmee de 68-generatie elke plichtenleer vernielde. Het gevolg was dat immigranten een slachtoffermentaliteit creëerden die sociale mobiliteit afremt. Bovendien gedoogt onze rechtsstaat onwettig groepsgedrag, maar verwaarloost ze individuele rechten van islamitische vrouwen, slachtoffers van kleine misdaad en arme blanken in oude wijken. Een inhaalbeweging van plichten moet de gaten in de rechtsstaat opvullen. Dirk Jan Eppink