Paul Van Keer is op kosten van de politievakbond naar de bordelen geweest. Voor één keer dat syndicaal geld nuttig besteed wordt, was het weer Frank De Moor, onze chef-justitie, die vond dat zoiets niet kon en die het via Knack openbaar maakte. Zij het in een verhullend juridisch jargon. Bij de artikels van De Moor kun je doorgaans naast elke paragraaf het overeenkomstige artikel van de Code pénal noteren, wat het al menig strafrechter gemakkelijk heeft gemaakt bij het veroordelen van deze of gene witteboordencrimineel.
...

Paul Van Keer is op kosten van de politievakbond naar de bordelen geweest. Voor één keer dat syndicaal geld nuttig besteed wordt, was het weer Frank De Moor, onze chef-justitie, die vond dat zoiets niet kon en die het via Knack openbaar maakte. Zij het in een verhullend juridisch jargon. Bij de artikels van De Moor kun je doorgaans naast elke paragraaf het overeenkomstige artikel van de Code pénal noteren, wat het al menig strafrechter gemakkelijk heeft gemaakt bij het veroordelen van deze of gene witteboordencrimineel. 'Naast Brusselse restaurants waren er ook regelmatige bezoekjes aan intiemere etablissementen in Antwerpen', zo stond het fijntjes geformuleerd, en meteen kon Van Keer inpakken. Waarna De Moor glunderend het bureau van onze chef-Wetstraat binnenstapte en uitriep: 'Eén-nul voor mij, Rik.' Onze chef-Wetstraat en onze chef-justitie hebben een weddenschap lopen over wie tegen 18 mei de meeste politieke scalpen aan zijn gordel heeft hangen. Van Keer kon weinig anders dan zich terugtrekken van de senaatslijst van de N-VA en TerZake besteedde, zoals wel vaker met twee dagen vertraging, op donderdag de gepaste aandacht aan wat ze op dinsdag al toegestuurd hadden gekregen. De door en door propere Geert Bourgeois, die nooit van zijn leven een meisje van plezier van dichtbij heeft gezien, mocht het in de studio komen uitleggen. En zat daar tot zijn afgrijzen oog in oog met de ultieme versie van het meisje van plezier: Frieda Van Wijck. Over wier properheid wij het niet zullen hebben. Bourgeois had zijn verdediging netjes voorbereid: ze wisten bij de N-VA niet dat er een klacht tegen Van Keer liep, laat staan voor het bezoeken van 'etablissementen waar de dames meedrinken', en ze gaven hem wel het voordeel van de twijfel, maar om de kiescampagne niet te schaden, hadden beide partijen besloten dat de gewezen NSPV-voorzitter zich beter terugtrok. Die redenering was correct, maar maakte weinig indruk op Frieda Van Wijck. De etablissementen waar de dames meedrinken, die staken haar de ogen uit. Frieda, die niet beter wist dan dat Bourgeois nog altijd lid was van de CVP, ging frontaal in de aanval. 'Een topman van de politie die met geld van de gewone agenten de vrouwenhandel gaat ondersteunen in plaats van hem te bestrijden, is het dát wat ze bij de christen-democraten tegenwoordig beschouwen als moreel hoogstaand gedrag?'Geert Bourgeois stamelde iets over het dossier waarin hij zich niet wou mengen en dat hij lid was van de N-VA, de echte Vlaams-nationalisten. Maar op het peinzende gelaat van Frieda stond duidelijk te lezen dat dat er voor haar niet toe deed. 'Nu, over die etablissementen waar dames meedrinken,' hield ze vol, 'de vraag is natuurlijk welke etablissementen dat zijn. In de Colmar drinken de dames ook mee, maar ik veronderstel dat het niet over de Colmar gaat. Waarover dan wel? De Trocadero? De Copacabana? De Paradiso? De Pussycat?'Bourgeois hoorde stilaan de klokken van Stalingrad onder zijn schedeldak beieren en zat schaapachtig toe te kijken hoe Van Wijck, meer tegen zichzelf dan tegen hem, voort fantaseerde. 'En welke dames hebben er meegedronken? Ik neem aan: niet Frieda Brepoels. Dat waren waarschijnlijk hoeren, zoals wij hier zeggen. Seg gij daar, als ge dan toch Vlaams-nationalist zijt: het waren toch Vlaamse hoeren, mag ik hopen?'Hier zag Bourgeois de kans om de klacht tegen Van Keer als een bewuste beschadigingsoperatie tegen de N-VA te bestempelen, maar Frieda begon boos te worden. 'Hoort hem. Straks heb ik het nog gedaan. Ik heb niet meegedronken, weet ge. En ik begin te begrijpen wat gij bedoelt met: De N-VA erin! Dat schijnt die Van Keer nogal letterlijk te hebben genomen.' Voor Bourgeois was dat het nekschot. In de Journaal-trailer voor TerZake had Phara De Aguirre al een mep op dezelfde spijker gegeven: 'Paul Van Keer van de N-VA: erop, erin en er weer af.' Van de lijst bedoelde ze, maar dat zei ze er niet bij. Hebben wij niet ooit verteld hoe onze chef-Wetstraat en onze chef-economie eens per ongeluk in zo een etablissement waren terechtgekomen? Ook daar kwamen enkele dames vragen of ze een coupke mochten bestellen. 'En waarom zoudt gij geen coupke mogen bestellen?', riep onze chef-economie verontwaardigd. 'Als ze weigeren u te bedienen, zet ik het in Geld en werk. Dat zal de zaak hier geen goed doen.' Tot voldoening van beide cheffen toonden de dames, hoewel een tikje zomers gekleed, zich erudiete gesprekspartners die zelfs met Despiegelaere konden meepraten over Smith en Ricardo, twee vaste klanten zo bleek. Het viel na een poosje ook op dat ze heel wat konden verzetten. 'We zullen die twee poezen eens onder de tafel drinken, Rik', fluisterde onze chef-economie overmoedig in het oor van onze chef-Wetstraat. En zo werd fles na fles gekraakt, maar de beide meisjes volgden het tempo moeiteloos. Wat Despiegelaere en Van Cauwelaert niet zagen, was dat, terwijl zij indruk probeerden te maken met Jef Schumpeter en de School van Chicago, de twee vrouwen hooguit even aan hun glas nipten om het daarna ongemerkt in de plantenbak te gieten. Toen onze beide cheffen op de duur aan elk van de deernes vier vorstelijk geëtaleerde borsten begonnen waar te nemen, beseften ze dat het tijd was om de handdoek te gooien. 'Breng de rekening van mijne vriend en van mij ne keer', maande onze chef-economie de barman aan, en viel even later bijna achterover toen hij honderdveertigduizend frank moest betalen, onder andere voor de consumpties van de twee dames. 'Maar ik heb hen niets aangeboden,' schreeuwde Despiegelaere boos, 'gij soms Rik?' Dat was niet het geval. 'Wij hebben het eerst gevraagd', hielden de barmadelieven vol. 'Dat ge iets mocht bestellen, ja,' brieste onze chef-economie, 'maar ik heb niet gezegd: op mijn kosten!'Hierna kwamen twee grote negers met een mes uit een achterkamertje tevoorschijn, maar die waren geen partij voor een eerste tuba en een eerste trompet van een fanfare uit het Pajottenland. Koen Meulenaere