Egemin in Schoten is een technologiebedrijf in de industriële automatisering. Het bedrijf is in korte tijd uitgegroeid tot een minimultinational, met twaalf vestigingen in vijf Europese landen en een joint venture met een Amerikaanse partner.
...

Egemin in Schoten is een technologiebedrijf in de industriële automatisering. Het bedrijf is in korte tijd uitgegroeid tot een minimultinational, met twaalf vestigingen in vijf Europese landen en een joint venture met een Amerikaanse partner. Hoe blijft zo'n groep mee vooraan in het peloton? Door kennis en ervaring samen te brengen, zegt Donald Pans, de bestuurder directeur-generaal. Niet evident, want de oudere werknemer heeft wel ervaring maar zijn kennis is vaak 'gedateerd' en de jonge afgestudeerde heeft wel de kennis maar niet de ervaring. Pans heeft het gat in de markt gevonden: bij herstructureringen worden hooggekwalificeerde 'oudere' medewerkers op de arbeidsmarkt geloosd, en Egemin vist die weer op. De afgelopen twee jaar groeide het personeelsbestand tot 550 mensen. Bij de tweehonderd nieuwe werknemers ook een dertigtal 50-plussers. De minimumregel is één oudere op de tien aanwervingen. Zo werkt de vroegere fabrieksmanager van Atea voor het bedrijf; een van de vroegere topmensen van Sidmar; iemand van Union Minière en een drietal mensen van Renault, allemaal 'ouderen'. Pans vijftigjarige secretaresse komt van Chicago Metallics - onbegrijpelijk dat ze haar lieten gaan. Een nieuw gebouw voor het bedrijf wordt afgewerkt door een 65-jarige ingenieur. Donald Pans, die voorzitter is van het Verbond van Christelijke Werkgevers-Antwerpen, is dan ook radicaal tegenstander van lineaire leeftijdsgrenzen en vooral van het brugpensioen. De Post en Unilever gaan straks duizenden mensen ontslaan. Zij herstellen hun winstgevendheid op kosten van de gemeenschap. Volgens de Egemin-topman zou in een terugbetaling van uitkeringen en brugpensioenen aan de staat moeten worden voorzien. Ouderen rekruteren, is geen moeilijke klus. Egemin krijgt van de werkzoekenden fanmail. Pans gelooft dat slechts de helft van de vijftigers is uitgeblust. De anderen willen nog meespelen op de arbeidsmarkt. In zijn groep gebeurt dat op een zeer soepele wijze. Niet het aantal werkuren, wel de ervaring van de ouderen is belangrijk. Het kan dus allemaal, verlengde weekends, twee maanden vakantie of nooit voor tienen op kantoor. Alle ouderen zijn met een contract van onbepaalde duur in dienst en binnen de normale weddeschalen van het bedrijf. Maar, zegt Pans, het is niet hun ambitie om rijk te worden - hun grote kosten zijn achter de rug, het huis is afbetaald en de kinderen zijn uit huis -, zij willen gewoon niet afgeschreven zijn.Guido Despiegelaere