Nooit vergeet ik hoe Johan Petit tijdens de uitvaart van zijn beste vriend, die ook een van mijn vrienden was, het podium op stoof. Met zijn afscheidsrede kreeg hij de snotterende zaa...

Nooit vergeet ik hoe Johan Petit tijdens de uitvaart van zijn beste vriend, die ook een van mijn vrienden was, het podium op stoof. Met zijn afscheidsrede kreeg hij de snotterende zaal aan het schaterlachen. ' Klein Jowanneke' - met die koosnaam stond hij in 1997 voor het eerst als afgestudeerd theatermaker op de planken - verstaat de kunst van het balanceren tussen een lach en een traan. Het liefst vertelt hij de verhalen van de eenvoudige stadsmens-zonder-stem. Vorig jaar besefte hij ineens, al fietsend naar zijn gezelschap MartHa!tentatief, dat hij zijn moeder al vier dagen niet gebeld had 'omdat ik opgeslorpt werd door onbelangrijkere zaken'. En hij dacht: waar ben ik in godsnaam mee bezig? Zo werd het zaadje van Nu het nog kan geplant. Geflankeerd door muzikanten Tom Pintens, Maya Dhondt en Dora Brams zal hij u laten snotteren en schaterlachen.