Na het terecht fel geprezen ?Olivetti 82? schreef Eriek Verpale met ?Grasland? zijn tweede theatermonoloog voor Bob de Moor, die (in een naar verluidt licht bewerkte vorm) ook in boekvorm verscheen. De verteller van dienst, Freddy van Durme, is weer zo'n volkse kleine garnaal, die een opgepoetst soort Gents, Noo...

Na het terecht fel geprezen ?Olivetti 82? schreef Eriek Verpale met ?Grasland? zijn tweede theatermonoloog voor Bob de Moor, die (in een naar verluidt licht bewerkte vorm) ook in boekvorm verscheen. De verteller van dienst, Freddy van Durme, is weer zo'n volkse kleine garnaal, die een opgepoetst soort Gents, Noord-Oost-Vlaams dialect spreekt, ja wablieft, 't zal wel zijn. Deze Freddy is een schnukkel, geslagen door het leven, die de wereld op een afstand tracht te houden door er monter, voorbeeldig, gelaten en vol begrip tegenaan te kijken. Of die de wereld tot zijn maat tracht te reduceren door hem in verkleinwoordjes te benoemen (patsers het soortjen noemen, bijvoorbeeld). Of die zijn nietigheid compenseert door een succesvoller iemand te imiteren, Elvis Presley in dit geval, den Elvis gelijk dat we zeggen. Maar het bestaan verdient zoveel lijdzaamheid en goede wil niet. Zelfs het kleine geluk is voor iemand als Freddy teveel gevraagd en alles loopt natuurlijk slecht af. Het is niet voor niets kerstavond (ook Freddys verjaardag), een moment waarop de katharsis zich wel vaker voltrekt in Verpales werk : dan beseffen de eenzamen en de onbegrepenen pas goed wat de wereld echt voor hen in petto houdt, niets namelijk. Dus blijft ook het meisje met de zwavelstokjes weg géén meisje bijgevolg, en kerstekind Freddy heeft zelfs geen allumétses (moeten dat geen stekskes zijn ?) op zak om, na zoveel jaar voorbeeldige onthouding, dan toch maar weer een flokke te kunnen smoren. Ook in dit boek balanceert Verpale op het randje van de kitsch, het melodrama en de smartlap. Maar door de waarachtigheid van zijn tekst, waarin hilariteit en intense tragiek organisch met elkaar verweven zijn, ontsnapt ?Grasland? aan elke valse sentimentaliteit. Van Durme bezweert en bedelft zijn teleurstelling onder een niet aflatende stroom van verbaliteit, zoals anderen hun verdriet verzwijgen en verbijten maar zonder verbaliteit zou er ook geen aards vertoon, geen theater zijn. Marc Reynebeau Eriek Verpale, ?Grasland?, De Arbeiderspers, Amsterdam-Antwerpen, 89 blz., 399 fr.Eriek Verpale : kerstekind.