Terwijl het halve land vorige week van de een of andere besneeuwde helling sjeesde, brak een nieuwbakken staatssecretaris zich in Brussel het hoofd over een manier om snel bekend én populair te worden. Uit het niets immers werd Bruno Tuybens een paar maanden geleden door de SP.A tot staatssecretaris voor Overheidsbedrijven gebombardeerd. De partij had hem gevonden bij KBC Asset Management, waar hij chef was van de cel duurzaam en maatschappelijk verantwoord ondernemen, en zag hem helemaal zitten toen bleek dat hij ook in de internationale raad van bestuur van Amnesty International zetelde. Een ideaal profiel in de ogen van de socia...

Terwijl het halve land vorige week van de een of andere besneeuwde helling sjeesde, brak een nieuwbakken staatssecretaris zich in Brussel het hoofd over een manier om snel bekend én populair te worden. Uit het niets immers werd Bruno Tuybens een paar maanden geleden door de SP.A tot staatssecretaris voor Overheidsbedrijven gebombardeerd. De partij had hem gevonden bij KBC Asset Management, waar hij chef was van de cel duurzaam en maatschappelijk verantwoord ondernemen, en zag hem helemaal zitten toen bleek dat hij ook in de internationale raad van bestuur van Amnesty International zetelde. Een ideaal profiel in de ogen van de socialisten, die toen nog vol goede moed aan het post-Stevaerttijdperk timmerden. Ondertussen is gebleken dat de ijzeren hand van Johan Vande Lanotte minder indruk maakt dan verwacht en dat de post-Stevaertera wel eens een interbellum zou kunnen zijn. Doe de Steve, moet Tuybens dan ook gedacht hebben toen hij tijdens de krokusvakantie een selectie journalisten op een primeur vergastte: de salarissen van de federale overheidsmanagers. Niet alleen kreeg Tuybens op die manier heel wat exposure, waardoor zijn ethische profiel behoorlijk is aangescherpt, ook zijn boodschap aan het adres van de overheidsmanagers kwam aan: de staatssecretaris laat niet met zijn voeten spelen. Dat hij daarmee NMBS-topman Jannie Haek in de gordijnen jaagde - omdat zijn loon zonder zijn medeweten openbaar werd gemaakt of omdat hij bijna vijf keer minder blijkt te verdienen dan Didier Bellens van Belgacom? - was mooi meegenomen. De oud-kabinetschef van Vande Lanotte werkt met de dag meer op ieders zenuwen, inclusief die van zijn voormalige baas. 'Haek denkt dat hij nog altijd aan het hoofd van een van de belangrijkste kabinetten van het land staat en zich alles kan veroorloven', klinkt het onder socialisten. De stunt van Tuybens werd dus wel gesmaakt. Hoewel stunts niet meteen het handelsmerk zijn van Vlaams minister van Bestuurszaken Geert Bourgeois (N-VA), is hij van plan om ook de lonen van de Vlaamse overheidsfunctionarissen openbaar te maken, inclusief die van managers als Tony Mary (VRT), Ingrid Lieten (De Lijn) en Fons Leroy (VDAB). Wat hem betreft worden het loon, het vakantiegeld en de eindejaarstoelage van elke minister, kabinetschef, topambtenaar en overheidsmanager permanent op de Vlaamse portaalsite gezet. Zo krijgt de burger de informatie waar hij recht op heeft, en kan ook Bourgeois, die heeft laten weten zelf 7505,15 euro netto per maand te verdienen, zijn personeel laten voelen wie de baas is. Op zich is het alleen maar billijk dat burgers, als aandeelhouders van de overheid, inzicht krijgen in de uitbetaalde lonen. Alleen is de prijs nogal hoog: de kiezer, die al maanden te horen krijgt dat iedereen moet inleveren, vindt die hoge bedragen op zijn minst decadent en de vakbonden gebruiken de informatie gretig tijdens onderhandelingen met de overheidsbedrijven. Als de Vlaamse en de federale overheid de vakbonden een echt krachtig wapen in handen willen geven, kunnen ze in de volgende schoolvakantie misschien eens de ontslagpremies vrijgeven die in de contracten van de verschillende overheidsmanagers zijn vastgelegd. ANN PEUTEMAN