Elio Di Rupo (ontslagnemend premier)

Zoals elk jaar ben ik naar de geboortestreek van mijn ouders getrokken: de Abruzzen in Italië.
...

Zoals elk jaar ben ik naar de geboortestreek van mijn ouders getrokken: de Abruzzen in Italië. Uitrusten en sporten. Ik heb net La Nuit de Maritzburg van Gilbert Sinoué gelezen, een boek over Mahatma Gandhi, die als jonge advocaat in Zuid-Afrika gaat werken en er brutaal geconfronteerd wordt met de rassenscheiding. Het is een minder bekende periode uit het leven van Gandhi, maar ze was bepalend voor de iconische figuur die hij later is geworden. Jammer genoeg online. Wanneer ik op vakantie mijn familie rondom mij heb, ben ik al gelukkig. Mijn laptop. Nee, maar ik koop er weleens eentje als ik er een heel mooi zie. Ik kook af en toe zelf, al laat ik dat vooral over aan mijn familieleden. Op restaurant ga ik niet zo vaak tijdens de vakantie. Het Braziliaanse Rio de Janeiro. Fysiek in supervorm!We zijn een weekje naar de Estorilkust in Portugal getrokken, in de omgeving van Lissabon, voor een traditioneel vakantiemenu van strand, wat culturele bezoekjes en rust. Nu ben ik niet de man van verre reizen, al was het maar omdat ik er de laatste jaren amper de tijd voor heb. Ik kan er ook bijzonder van genieten om gewoon eens op mijn gemak thuis te zijn. Ik ben in Mechelen ook verantwoordelijk voor de festivalzomer, met tal van evenementen. Een heel plezierige tijd is dat. Ik zou graag eens de tijd nemen om de geboorteregio van mijn grootvader, op het Catalaanse platteland, te bezoeken. Een reis naar mijn eigen geschiedenis. Tot voor enkele jaren trokken we geregeld naar Barcelona met de familie, waar mijn grootouders toen nog woonden. Sinds zij naar België zijn verhuisd is dat wat geminderd, al heb ik er nog een nichtje dat ik eens ga opzoeken. Mijn smartphone is nooit ver weg. Gelukkig maar, ik vind het minder ontspannend om offline te blijven. Daar krijg ik pas stress van. In gesprek met mijzelf, uit de persoonlijke archieven van Nelson Mandela. HRC van Jonathan Allen en Amie Parnes, over de comeback van Hillary Clinton. En de sportbiografieën van Vincent Kompany en Alex Ferguson, samen met Een al te kort leven, over de Duitse doelman Robert Enke, die zelfmoord pleegde. Tegen een potje strandvoetbal met Lionel Messi, in Barcelona, zou ik geen nee zeggen. We zijn dit jaar met het hele gezin voor het eerst met de fiets op reis gegaan. Het leuke daaraan is dat je vakantie meteen begint, van het moment dat je de straat uit fietst. Elke ochtend beslisten we waar we 's avonds gingen slapen, meer planning was er niet. Zo zijn we in Kortrijk uitgekomen, in de Vlaamse Ardennen en uiteindelijk in Rotterdam. Dat ging dan wel via een bocht langs Gent, onze eigen stad, wat het vakantiegevoel ei zo na deed kantelen. Met de fiets kom je maar voor heel eventjes ergens aan. Gewoon douchen en lekker eten, dus. Een droombestemming bestaat niet. Het is de reis die belangrijker is dan de bestemming. Ik reis sowieso vaak ver voor mijn werk. En ik kan me niet indenken om zulke reizen, naar China of India bijvoorbeeld, te maken om persoonlijke redenen. Dat lijkt me zo'n verspilling. Ik was onlangs in Cambodja voor het werk, en bedacht me dat ik dan toch eens de wereldberoemde tempels van Angkor moest gaan bezoeken. Ik vind dat dan mooi, maar ik vraag me toch af wat ik daar eigenlijk aan het doen ben. Alles van Peter Terrin. Niets moet. We moeten ook niet fietsen, het mag. Ik reis met mijn familie en daar hou ik van. Al kan een reis met Alice in Wonderland niet tegenvallen. Een meisje op een hallucinante trip, waarschijnlijk helemaal onder de invloed van drugs - of slaat dat dan eerder op haar bedenker, Lewis Carroll? Deze keer nog niet uitgerust.Ik trek het liefst naar verre bestemmingen om nieuwe culturen en landschappen te ontdekken. Dit voorjaar stond het zuiden van India op het programma, samen met enkele vrienden. Deze zomer blijf ik in België, afwisselend aan de poort van de Ardennen in Namen en aan de Belgische kust. Ik heb dit jaar al genoeg in vliegtuigen gezeten. Meursault, contre-enquête van Kamel Daoud, is een vervolg op L'étranger van Albert Camus. In deze fictie van het absurde vertelt de jonge broer van de vermoorde Arabier uit die klassieker zestig jaar later zijn kant van het verhaal. Afwisselend actie en rust, liefst met een dosis onverwachte ontdekkingen buiten de reisgidsen om. Ik ben toch regelmatig online. De huidige mobiele telefoons maken dat nu eenmaal te gemakkelijk, tot grote ergernis van mijn echtgenote. Met Horatio Hornblower, de negentiende-eeuwse kapitein ter lange omvaart uit mijn jeugdromans, zou ik wel eens Kaap Hoorn willen ronden. Een tekenpotlood, gom en slijper, samen met mijn Moleskineboekje. Daarin laat ik sinds tien jaar van elke reis een impressie achter. Ik teken gewillig de kaartjes die mijn echtgenote schrijft. Mijn kookkunsten beperkten zich tot omelet met kaas en lamsribbetjes met mosterdsaus - dus toch graag een restaurant of de keuken van mijn echtgenote. Met de familie te paard, rijdend over weidse vlakten. We hebben dat al gedaan in Kirgizië, Mongolië en Argentinië. Fris van geest en vol ideeën, inclusief suggesties voor de volgende reisbestemming.