Hilde Crevits (Vlaams minister van Onderwijs)

Het is deze keer een korte vakantie in het zuiden geworden. Door de onderhandelingen voor de nieuwe Vlaamse regering konden we niets uitgebreider vastleggen.
...

Het is deze keer een korte vakantie in het zuiden geworden. Door de onderhandelingen voor de nieuwe Vlaamse regering konden we niets uitgebreider vastleggen. Geachte heer M. van Herman Koch, Augustus en Stoner van John Williams zijn al verslonden. Nu ben ik bezig met De kleurloze Tsukuru Tazaki en zijn pelgrimsjaren van Haruki Murakami. Wat langer slapen en ontbijten dan gewoonlijk. Sowieso een portie sport (wandelen, lopen, fietsen of zwemmen) en een goed boek - en als aperitief een glaasje cava. De smartphone blijft in de buurt. Ik bekijk m'n berichten wel wat minder vaak, maar ik blijf in contact met het thuisfront, mijn kabinet en de partij. Er moet nog een federale regering worden gevormd, he. Mijn naasten zijn en blijven mijn favorieten. Ik zie hen te weinig om nog met anderen op stap te gaan. Ik neem altijd mijn loopschoenen en mijn zwempak mee. Deze keer niet omdat het een korte reis was. Maar andere jaren verstuur ik een tiental kaartjes naar familie en vrienden. Dat hangt ervan af. Deze keer hebben we gekozen voor halfpension. Maar mijn man is wel een uitmuntende kok en ik laat mij dat graag welgevallen. De vaat neem ik met plezier voor mijn rekening. Ik ben verzot op de Spaanse paradores. Uitwaaien aan onze kust of de Opaalkust in Noord-Frankrijk brengt me eveneens in opperbeste stemming. Vooral mentaal en fysiek uitgerust en altijd gemotiveerd om er weer in te vliegen. Nu zeker met mijn nieuwe bevoegdheden.De Lofoten en de Vesteralen zijn onze favorieten. Deze Noorse eilanden waar de zon niet onder gaat hebben iets magisch en zijn heel dunbevolkt. Een bevolking die gehard is en zichtbaar Vikingenbloed heeft. Sterke, speciale mensen. Sneeuwwitte stranden, zeer verre zeezichten en rimpelloos water. Ideaal om de teller op nul te zetten. Dichter bij ons kiezen we voor mooie plekken die hun authenticiteit bewaard hebben. Dit jaar was dat de baai van Arcachon en delen van Bretagne. Ramen en deuren openzetten. Korte check van de elementaire zaken. Zijn de bedden goed? Is de badkamer netjes? En dan naar buiten. Verkennen en ontdekken. Het boek van Dirk Verhoftstadt, Atheïsme als basis voor moraal, moet dringend gelezen worden. Een vakantiedag met drie kinderen wordt voor een deel door hen bepaald. Niettemin is elke dag ook een beetje leren voor het hele gezin. Wat er in de buurt interessant is om zien of doen, staat dus automatisch op het menu. Goede restaurants horen daar met de nodige frequentie ook bij. Aan een strand of een zwembad liggen, zit er voor mij niet in. Ik kan het eenvoudigweg niet. Na een paar dagen begint het bij mij trouwens altijd te knagen. Een mens is volgens mij gemaakt om te werken en ik voel die drang op vakantie al snel weer opkomen. Met mijn vader. Hij is gestorven op vijftigjarige leeftijd, toen ik vijfentwintig was. Een reis met hem en mijn gezin zou de hemel op aarde zijn. Mijn vragen, twijfels, bezorgdheden. Die zijn in de vakantie des te nadrukkelijker aanwezig. Vakantie is voor mij altijd een beetje verplicht bezinnen over het verleden en de toekomst, over wat we beter kunnen doen en moeten aanpakken. Ik heb altijd het gevoel dat ik mijn tijd niet optimaal gespendeerd heb en dat het dus dringend tijd is om weer aan de slag te gaan.Italië is mijn traditionele vakantiebestemming. Zon, cultuur, aandacht voor esthetiek, mooie vrouwen en lekker eten. Meer moet dat niet zijn. Een supermarkt bezoeken. Dat kan misschien raar klinken, maar ik vind het leuk om me op die manier te mengen in het lokale gebeuren. Ik kijk zelfs vaak wat de mensen er in hun winkelkar droppen, en dan neem ik gewoon dezelfde producten. Zo voel ik mij weer wat meer Italiaan. Ik ga mij toch eens wagen aan Capital in the 21st century van de Franse econoom Thomas Piketty. Uiteraard uit interesse, maar ik wil toch vooral weten waar de hype om draait. Opstaan, zo'n 10 km lopen en goed ontbijten. Dan installeer ik mij aan het zwembad met mijn lectuur, en trek ik af en toe wat baantjes. In de vooravond bezoeken we een stadje, en dan op restaurant met een goed flesje wijn. The perfect day. Ik ben jammer genoeg constant online, meestal zeer tot ongenoegen van mijn reisgenoten. Maar de nieuwssites en twitter zijn nu eenmaal mijn guilty pleasures. Met de ploeg van het tv-programma Reizen Waes, dat lijkt me fantastisch. Ik probeer zo weinig mogelijk zelf te koken en op restaurant te gaan. Dan bestel ik het liefst gerechten waarvan ik geen flauw idee heb wat ze zijn. Dat valt ook weleens tegen. Zo mocht ik ooit kennismaken met een Sardische delicatesse, wat de onderkaak van een of ander wild varken bleek te zijn. Volgend jaar begint de bouw van het Krystall Hotel in de buurt van het Noorse Tromso. Het drijvende glazen hotel ligt dichtbij de poolcirkel, op de beste plek om het noorderlicht te zien. Dat moet ongelooflijk zijn. Meestal toch wel blij dat ik er opnieuw kan invliegen.Ik ga twee keer per jaar op cultuurreis met het Davidsfonds, en geef dan conferenties aan mijn reisgenoten over de politieke toestand of de cultuur van het gastland. Dit jaar zijn we met een oud schip van de Holland-Amerikalijn naar de fjorden in Noorwegen gevaren. Volgende maand ontvangen we de kleinkinderen in Knokke. En in september maken we nog een riviercruise op de Rhône. Ik ben geïntrigeerd door de kwantumfysica. In Noorwegen had ik boeken mee over het multiversum, een theorie die aanneemt dat ons heelal maar een zeepbel is in een oneindig groot geheel. Daar moet je je dan wel wat op concentreren. Voorts ben ik veel over WO I aan het lezen, waarbij me opvalt hoe prachtig dat Nederlands van Erwin Mortier is in Godenslaap. Een genot om zijn zinnen te lezen. Online natuurlijk. Offline zijn is een foltering voor mij. Al sinds mijn jongste jaren moest ik elk uur weten wat er gebeurde. Tijdens de oorlog gaf mijn vader me de opdracht om op de Europese kaart in onze woonkamer, de enige verwarmde ruimte, alle troepenbewegingen waarover ik op de radio hoorde bij te houden met punaises en elastiekjes. Ik kende alle steden tussen Moskou en Berlijn. Met iemand die het leed van de wereld kent. Ik heb al heel wat ontwikkelingsprojecten bezocht, en ben daar sterk van onder de indruk geraakt. Dat waren geestelijke reizen, waarin fundamentele vragen naar boven kwamen over wat je moest doen met je leven. Ik herinner me een zuster in Venezuela, die aangevallen was door een jongen die ze hielp. Ze vergaf hem dat, en zei me dat ze geleerd had zich te kwetsen aan de gekwetsten. Met zo iemand wil ik op reis. Ik niet, nee. Mitterrand, die schreef postkaartjes tijdens de Europese vergaderingen. Naar zijn vriendinnen, zo namen we aan. Ik heb eens gelogeerd in het oude witmarmeren paleis van een maharadja. Dat was tot hotel omgebouwd, in het midden van een meer in de Indiase stad Udaipur. Dan ben je in de achtste hemel. Dan kom ik thuis bij een kubieke meter post, van allerlei mensen die mij van alles vragen.