Kristien Hemmerechts (Vlaams auteur)

Dit jaar heb ik een georganiseerde reis naar Noord-Korea gepland. Omdat je er anders amper binnen raakt, heb ik mijn reserves tegen groepsreizen opzijgezet. Echt vakantie wordt het niet, boeiend des te meer. De reis zal iets verraden over hoe mensen daar denken, hoewel het regime er alles aan doet om een mooi beeld op te hangen. Maar mensen zijn geen robots, ze geven altijd iets weg.
...

Dit jaar heb ik een georganiseerde reis naar Noord-Korea gepland. Omdat je er anders amper binnen raakt, heb ik mijn reserves tegen groepsreizen opzijgezet. Echt vakantie wordt het niet, boeiend des te meer. De reis zal iets verraden over hoe mensen daar denken, hoewel het regime er alles aan doet om een mooi beeld op te hangen. Maar mensen zijn geen robots, ze geven altijd iets weg. Elke overnachting en bezoek ligt al vast in Noord-Korea, te beginnen met de treinreis van Peking naar Pyongyang. Dat wordt aanpassen voor mij, want op reis laat ik me graag verrassen. Ik volg geen reisgidsen of platgetreden paden. Het gaat me ook niet zozeer om de bezienswaardigheden, maar om de mensen en hoe zij leven. Enkele boeken over Noord-Korea, zoals Escape from Camp 14 van Blaine Harden en The Orphan's Daughter van Adam Johnson, al ga ik die niet meenemen wegens te kritisch. De verplichte lectuur voor mijn studenten dit academiejaar, neem ik wel mee. Half mens van Maartje Wortel, Dieven van vuur van Ivo Victoria en Americanah van Chimamanda Ngozi Adichie. Met Daniel Defoe, de schrijver van Robinson Crusoe. Een nieuwsgierig man met een zeer uitgesproken mening. Ik ben ook kritisch, maar niet op reis. Ik vind het onbeleefd om ergens te komen aanwaaien en je gedacht te zeggen. Ik heb een hekel aan dat meerderwaardigheidsgevoel van 'die arme zwartjes!'Ik knijp er altijd even tussenuit aan de Belgische kust. Daarnaast ga ik ook altijd voor een korte periode naar het buitenland. Vorige zomer bezochten we Normandië, dit jaar gaat het richting Genua. Ik probeer zo snel mogelijk te acclimatiseren, het werk los te laten en over te schakelen op vakantiemodus. Een wandeling of een fietstocht aan de kust helpt me daarbij. Of ik ga de sfeer opsnuiven in de stad. La Superba van Leonard Ilja Pfeijffer, de winnaar van de Libris Literatuurprijs. En verder Americana van Joost Zwagerman, een verzameling van essays over kunst en cultuur in Amerika, en Geachte heer M. , de nieuwe van Herman Koch. Er zit weinig structuur in mijn verlofdagen. Ik begin de dag met het nieuws te lezen en ga even door mijn mails. Maar verder probeer ik los te komen van mijn verplichtingen. Ik wil geen gevangene zijn van een agenda. Met mijn vader, die overleed in 1993. Hij spoorde ons op vakantie altijd aan om te bewegen. Als kind was verplicht opstaan om halfzeven om te gaan paardrijden geen prettig vooruitzicht, maar nu doe ik dat spontaan. Ik zou het geweldig vinden om met hem een ritje te kunnen maken op het strand. Ja, een tiental. Naar mijn 93-jarige moeder, goede vrienden en een aantal medewerkers. Die kaartjes hebben een charme, zeker in dit digitale tijdperk. Een trektocht met de rugzak in een onherbergzaam deel van Scandinavië, of in Nepal. In zo'n desolate regio kun je de tijd laten stilstaan. En ver van de bewoonde wereld word je een met de natuur. Die tijdelijke onthechting spreekt me wel aan. Voor het eerst in jaren trek ik naar het zuiden in plaats van het noorden. Vrienden hebben ons uitgenodigd in Griekenland. Het is niet meteen mijn ideale biotoop. Ik vind dat er op een strand te weinig plaats en te weinig te doen is. Ik beweeg graag en geniet van het buitenleven. Maar als ik mijn tent tot boven op een Schotse bergtop heb gedragen en daar moederziel alleen zit, kan ik gerust een paar dagen lezen en nietsdoen. Culturele uitstappen en citytrips zijn leuk, maar vakantie is voor mij toch vooral ontsnappen uit het geregelde leven. Noodgedwongen ben ik bereikbaar, voor bepaalde mensen binnen de partij. Tegenwoordig werkt internet helaas echt overal, zelfs op een bergtop in Schotland. Met de Nederlandse schrijver en historicus Geert Mak. Ik ben vooral geïnspireerd door zijn Amerikaanse reisboek in het zog van schrijver John Steinbeck, van wie ik een grote fan ben. Die reis had ik graag meegemaakt. Tijdens het jaar kook ik zelf wekelijks, dus dat is niet echt vakantie voor mij. Voor het werk zit ik dan weer vaker dan me lief is op restaurant, dus ook dat geeft me geen vakantiegevoel. Op reis doen we dus van allebei een beetje. Ik zou graag buiten Europa reizen, maar daar wil ik voldoende tijd voor nemen. De laatste vijftien jaar heb ik nooit langer dan twee weken aan een stuk vakantie genomen. Ooit wil ik naar Australië. En naar Nieuw-Zeeland, voor de landschappen van de Lord of the Rings-films natuurlijk. Maar ook omdat ik er mijn twee favoriete sporten - klimmen en zeilen - volop kan beoefenen.We zijn in de lente voor het eerst tien dagen met de camper naar de Provence gegaan. We wilden de lokroep van de vrijheid volgen. Niets moest, zelfs niet je opkleden voor het hotelrestaurant. Fantastisch! We overwegen nu zelfs een camper te kopen. Ook in Tirol zijn we deze zomer geweest, om te gaan stappen met vrienden. Geef mij maar het buitenleven, met urenlange wandelingen en 's avonds lekker eten. Al ga ik ook graag regelmatig enkele dagen of een weekend op citytrip. Ik vind het gevaarlijk om je een heel jaar kapot te werken en alles op die ene zomervakantie te zetten. Ik kook graag. Niet te ingewikkeld, maar lekker. Ook op vakantie. Maar we gaan ook uit eten. In Tirol kan dat helaas al eens tegenvallen, zeker vergeleken met de Franse keuken. In de camper koken, daar begin ik niet aan. Ik ben zelf bezig aan een nieuw boek, dus lees ik nu vooral in functie daarvan. Boeken zoals De kracht van kwetsbaarheid van Brené Brown en 7 Habits for Leadership Success van Stephen Covey. Voor het ontbijt check ik mijn mails, maar voor de rest van de dag blijft de smartphone in de hotelkamer - of in de camper. Met Bart Peeters. Een leeftijds- en streekgenoot van mij, en ik vind hem een uitermate charmante en creatieve persoon. Ik ken hem niet persoonlijk, maar als hij dit leest, mag hij me altijd bellen. Het is een oude droom om in een drietal weken alleen naar Santiago de Compostella te stappen. Vooral het alleen zijn trekt me aan in die reis. En dan blijft de smartphone thuis.