Ivo Mechels (directeur Test-Aankoop)

Ik blijf graag in Europa. Ik hou van Italië, maar dit jaar gaan we voor de tweede keer op rij naar Griekenland. Ik vind het vreselijk wat daar is gebeurd, met zoveel mensen die alles kwijt zijn. Dan wil ik mijn duit ook in het zakje doen. Al is met een huurhuisje op een Grieks eiland natuurlijk niets mis.
...

Ik blijf graag in Europa. Ik hou van Italië, maar dit jaar gaan we voor de tweede keer op rij naar Griekenland. Ik vind het vreselijk wat daar is gebeurd, met zoveel mensen die alles kwijt zijn. Dan wil ik mijn duit ook in het zakje doen. Al is met een huurhuisje op een Grieks eiland natuurlijk niets mis. Ik lees ontzettend graag, dus probeer ik de achterstand van een heel jaar weg te werken. Daarnaast doen we weleens een ommetje met een wagen, maar toch niet te veel. Mijn werkleven is enorm gepland, dus wil ik op vakantie in het hier en nu leven. De dag plukken, rustig genieten, 's avonds uit gaan eten en, als de taalhandicap het toelaat, enkele nieuwe mensen leren kennen. Mijn voicemail verwijst bellers door naar mijn medewerkers. Aan mails begin ik niet. Toch niet tijdens die acht dagen in Griekenland. Ben ik thuis tijdens de vakantie, dan kan ik het niet maken om offline te blijven. Het boek Europa in de storm van mijn eerste baas, de toen nog nobele onbekende Herman Van Rompuy, neem ik zeker mee. Mijn huidige baas heeft me Iedereen baas! van ceo Saskia Van Uffelen gegeven, over het samenwerken met vier generaties. Voorts Het nieuws. Een gebruiksaanwijzing van Alain de Botton. En ten slotte fictie, natuurlijk. Ik heb een zwak voor de Zuid-Amerikaanse literatuur: Mario Vargas Llosa, Paulo Coelho, Isabel Allende. Sinds mijn zoon is gaan reizen in Zuid-Amerika, van Peru over Bolivia tot Argentinië, prikkelen die landen me zeker. De foto's die hij nam, zijn ongelooflijk. Met Edel Maex. Een Belg die enorm veel weet over meditatie en boeddhisme. Toen de moeder van mijn kinderen stierf, begon ik me helemaal weg te cijferen. Bij Maex heb ik mindfulness-technieken geleerd. Van hem zou ik op vakantie nog meer willen leren. In het Italiaanse Toscane, omdat alle clichés daar waar zijn. Het unieke landschap, de superieure wijnen, de charmante stadjes, de heerlijke keuken, de beste koffie, het klimaat, de Fiat Panda's en de Lamborghini's. Ik ga eens in het werk van Deon Meyer duiken, een Zuid-Afrikaanse thrillerauteur die in het Afrikaans schrijft. Een tip van vader (voormalig Humo-hoofdredacteur Guy Mortier, nvdr.), altijd een redelijk betrouwbare bron. Verder ook een cursus Italiaans, want verder dan 'Buongiorno, tagliata, Brunello, conto, ciao' kom ik voorlopig niet. Rustig uitslapen, ontbijten, baantjes trekken in het zwembad, en een beetje cultuur, al dan niet actief. 's Avonds mijmer ik nog wat bij een goed glas wijn. En dan lallend naar bed. Online, uit sympathie met de Mortierbrigade in België. Maar gelukkig wel minder nauwgezet, actief en vervelend dan gewoonlijk. Doe mij maar gewoon familie en vrienden. Van hen ben ik tenminste zeker dat ze mij na één dag niet beginnen te vervelen. Mijn geliefden. En het werk. Maar dat is grotendeels mijn hobby, dus dat valt nog wel mee. Neen, dat gebeurt tegenwoordig allemaal online. Ik vermoed zelfs dat ik niet meer met pen en papier kan schrijven. Ik ben zelf niet meteen een master chef, maar mijn vriendin is dat gelukkig wel. Al vind ik niet dat zij op vakantie - in tegenstelling tot thuis! - voortdurend achter het fornuis moet staan. Italië telt bovendien ongeveer 5,7 miljoen betaalbare toprestaurants. Ik zit pas aan nummer 465. In principe iets rustiger dan voordien. Mijn man is sportjournalist en heeft een overvolle zomer, dus zit ik nu met mijn moeder en zus in het Franse Forcalquier, nabij Marseille en Avignon. Ik kom hier al jaren en het voelt als thuis. Bovendien kan ik hier ook naar talrijke opvoeringen gaan kijken. Zo ga ik in Aix-en-Provence naar Die Winterreise van Schubert, en in Avignon naar The Fountainhead van Ivo van Hove. Ik heb net Het puttertje - Le chardonneret in het Frans - van Donna Tartt uit, wat een beetje tegenviel. Nu wil ik Anima lezen van de Libanees-Canadese schrijver Wajdi Mouawad, die ook als theaterauteur bekend is. En Troisièmes noces, de vertaling van Het derde huwelijk van Tom Lanoye. Ik probeer gewoon te ontsnappen aan het hectische leven op de redactie van de krant, met een beetje regelmaat doorheen de dag. Het is veel te lang geleden dat ik nog echt tijd had om met mijn moeder en zus over allerlei dingen door te praten. De sfeer met drie vrouwen in dit huis is erg bijzonder. Bovendien koken ze, wat dit helemaal tot een paradijs maakt. Als de krant me nodig heeft, sta ik paraat. De afgelopen drie vakanties is dat telkens het geval geweest. Dan schrijf ik stukken, ik kan de redactie niet in de steek laten. Maar nu volg ik vooral het nieuws van Frankrijk, met het TF1-journaal van acht uur, en minder de Belgische actualiteit. Gelukkig heb ik een goede assistente die me op de hoogte houdt van alles wat er echt toe doet. Ik heb hem nooit ontmoet, wat ik nog steeds erg jammer vind, maar met Hugo Claus had ik graag eens wat langer opgetrokken. Een man die kon genieten, drinken en plezier hebben, maar met wie ik ook had kunnen doorpraten over de politieke situatie in ons land en Europa. Heel wat van zijn werk had een politieke bedoeling, al was hij ook een anarchist. Ongetwijfeld had hij mijn blik verruimd. Ik kan nergens anders bedenken dan hier, in deze gemeente. Ze zijn hier nu aan het oogsten, wat het plaatje voor mij, als dochter van een landbouwer, compleet maakt. Een verborgen parel, waar sereniteit heerst. Na jaren gekampeerd te hebben in Frankrijk trekken we dit jaar naar het Lauwersmeer in Friesland. Dat is een nationaal park, ideaal om te fietsen. Het ligt net onder Schiermonnikoog aan de Waddenzee. Nu nog hopen op mooi weer. De tent opzetten. En dan, als het weer het toelaat, gaan zwemmen. Ik neem altijd te veel boeken mee op vakantie. Deze zomer wil ik graag Deutschboden van Moritz von Uslar lezen, een roman over het Duitsland van onderuit. Zeker ook de klassieker Revolutie van het denken van Jonathan Israel, over de radicale verlichting en de wortels van onze democratie. En eindelijk De stad der zienden van José Saramago. Carpe diem, dat is voor mij vakantie. We hebben nooit een schema dat moet worden afgewerkt. We bekijken 's morgens wat we kunnen doen: wandelen, zwemmen, fietsen, een museum bezoeken, simpelweg verdwalen in de tijd met mijn vriendin en de kinderen. Wel liefst af te sluiten met een terrasje. Ik heb beloofd dat ik meestal offline zal zijn. Vrolijkheid. Zodra we vertrekken, ben ik goedgemutst, tot de kinderen mijn flauwe grappen beu zijn en een album van Het Geluidshuis in de cd-speler duwen. De digitale foto's hebben de prentkaarten verdreven. Maar elke vakantie maak ik daar graag twee uitzonderingen op, met een kaartje naar mijn moeder en mijn broer. Als het toeval ons bij een restaurant op een klein pleintje brengt, onder de schaduw van een plataan, dan ben ik gelukkig. Maar ik amuseer me even goed door op de markt aan alles te gaan snuiven en mij het geurigste gerecht in te beelden dat ik 's avonds zal klaarmaken. Met wisselend succes. Ik ben nog nooit in Azië of in Sub-Sahara-Afrika geweest. Ik zou graag eens naar Zuid-Afrika en naar Vietnam gaan, maar dan niet als een klassieke toerist. Ik wil de sociale situatie leren kennen, de cultuur en het leven, door met lokale mensen op te trekken.