Karel Van Eetvelt (gedelegeerd bestuurder UNIZO)

Voor mij is een week met familie en vrienden in de Provence vaste prik, enkele keren per jaar zelfs. Met oude studievrienden en onze partners heb ik ook een week een huis gehuurd nabij Carcassonne, al ontglipt me nu de naam van het dorp waar we zullen verblijven.
...

Voor mij is een week met familie en vrienden in de Provence vaste prik, enkele keren per jaar zelfs. Met oude studievrienden en onze partners heb ik ook een week een huis gehuurd nabij Carcassonne, al ontglipt me nu de naam van het dorp waar we zullen verblijven. Vakantie is voor mij bewegen, rusten en genieten. Die twee eerste komen voor mij op hetzelfde neer. Ik ben een nogal kinetisch type: fysieke inspanning is voor mij rustgevend, maar tijdens het jaar kom ik daar te weinig toe. Gaan wandelen, zwemmen of twee uur met mijn fiets de berg op en dan afspreken op een terras boven, dat is voor mij vakantie. Ik hou van discussiëren met vrienden, dus wil ik Barack Obama erbij. Ik ken hem natuurlijk helemaal niet, maar hij lijkt me een boeiende en gelukkig ook sympathieke man. Met hem wil ik graag een avond met een goed glas wijn - doe maar meervoud - de evolutie van de maatschappij bespreken en nagaan hoe we de samenlevingsproblemen moeten aanpakken. En hij is nog sportief ook, ik krijg hem wel op de fiets. Basket hij? Dat is niet mijn sterkste kant. En ik heb slechte knieën. Voor mij hoeft het niet exotisch te zijn, al hou ik van de botsing met andere culturen. Maar geef me een rantsoen van vier dagen vakantie per jaar, en ik zit met mijn vrouw in de Zwitserse of Oostenrijkse Alpen. In de bergen kom ik echt tot rust. Ik heb dit jaar weer veel te weinig gelezen, terwijl ik de inhoudelijke verdieping van boeken echt nodig heb. Ik lees in ieder geval iets uit de economisch-filosofische sfeer. Dit jaar wordt dat het dikke Le capital au XXIe siècle, over de groeiende ongelijkheid van de Franse econoom Thomas Piketty. Maar ik lees altijd twee werken, een links én een rechts geïnspireerde analyse, dus zoek ik nog een tegenhanger. Het duurt een dag of twee om af te kicken, maar dan ga ik offline. Behalve als er actief wordt onderhandeld over een regeerakkoord, en de kans bestaat dat ik naar België moet terugkeren. Dat belooft dus voor dit jaar. Al hebben zelfs de onderhandelaars behoefte aan een paar weken vakantie. Mijn echtgenote en ikzelf blijven in Kortrijk en doen aan staycation. De stad heeft met 'Zomer in Kortrijk' een aantrekkelijk zomerprogramma, met markten, optredens en zelfs een strand. Allereerst slaap ik een uurtje langer dan anders, tot 8 uur. Ik lees uitgebreid de krant, fiets door de stad en doe inkopen om zelf te koken. Niet zelden is dat voor vrienden, met een barbecue op het terras van ons appartement. Van tijd tot tijd komt daar een citytrip bij, naar Rijsel, de Westhoek of Doornik. De nieuwste roman van Peter Terrin, Monte Carlo. Online. Alles is online te raadplegen. Ja, naar mijn petekind Astrid. Dat is een traditie die ik nu al vijftien jaar respecteer. Uiteraard doe ik dat via de bpost-app. Je maakt een vakantiefoto en verstuurt die als een echte postkaart. Ik ben een avonturier, dus springt de Karakoram Highway er voor mij uit. Dat is de hoogste internationale autoweg ter wereld, die China met Pakistan verbindt en voor een stuk de oude zijderoute volgt. Op sommige plekken loopt hij op bijna 5000 meter hoogte. Met James Ensor, al heeft hij bij mijn weten België bijna nooit verlaten toen hij leefde. Samen met hem wat mijmeren over de zee en over het leven op het strand van Oostende, fantastisch! Waar, daar wil ik op antwoorden, wanneer zeg ik niet, want inbrekers lezen mee. Ik ga deze zomer tien dagen naar Praag en Wenen, met de kinderen. We zijn een aantal jaar geleden begonnen met citytrips. Toen ik nog veiligheidsadviseur van Guy Verhofstadt was, werd ik tijdens de vakantie telkens teruggeroepen, dus gingen we gewoon naar Oostduinkerke. Maar intussen hebben we al Londen gedaan, en vorig jaar werd het Lissabon. Ik probeer me te laten opnemen door zo'n stad. We bezoeken dus niet alleen de 'echte' bezienswaardigheden en musea, maar kuieren ook gewoon door de straten. Al is een hele dag terrasjes doen ook niets voor mij. Altijd online, vrees ik. Het is een onhebbelijke gewoonte en ik besef dat ze de qualitytime met mijn reisgenoten aantast, maar het is sterker dan mezelf. Het eerste wat ik doe als ik aankom, is controleren hoe goed de communicatie werkt. Zoals zovelen vertrek ik altijd met goede intenties én een stapel nieuwe boeken. Maar sinds we die actieve stedentrips doen, krijg ik buiten mijn vakliteratuur amper nog iets gelezen. De stapel groeit elk jaar. Ik heb er twee: Londen en New York. Wat me eigenlijk verwondert, want ik ben helemaal geen stadsmens. Maar ik voel mij daar zo verschrikkelijk goed door de combinatie van de anonimiteit en de enorme uitstraling van de wereldstad. Londen en New York hebben ook een culturele mix waarop je nooit uitgekeken raakt. Maar als ik eerlijk ben: ik ben zo verknocht aan dit landje en mijn Gentse omgeving, dat ik eigenlijk altijd blij ben als ik mag terugkeren. We trekken dit jaar twee weken naar De Haan, met de kleinkinderen. Normaal gezien verblijven ze bij ons thuis in Beervelde, maar omdat we net verhuisd zijn naar een appartement in Gent, ligt dat moeilijk. De Haan is niet alleen een praktische keuze, maar ook nostalgie: meer dan tien jaar lang zijn we daar met onze eigen kinderen geweest. Ik hou ervan om lang te blijven soezen in mijn bed, met de radio zacht, zodat ik toch het nieuws mee heb. Nu ja, lang. Ik sta normaal gezien op om 4.45 uur, in de vakantie wordt dat 7.30 uur. Dan rustig ontbijten, de krant lezen, rusten, wandelen en 's avonds uitgebreid eten. Tenminste als er geen kleinkinderen bij zijn. Anders bepalen zij het ritme. Voor mij is dat een verplicht nummer. Ik zit in de jury van de Prijs voor het religieuze en spirituele boek en daarvoor moet ik na de vakantie uit vijftien boeken een top drie distilleren. Leesvoer genoeg dus, met boeken die gaan van omgaan met lijden tot de religieuze achtergrond van het werk van Tolkien. 's Ochtends en 's avonds check ik mijn gsm. Mijn communicatiemedewerker heeft het nummer van mijn man, zodat ik toch op de hoogte ben van dringende zaken. Het enige wat ik niet kan laten, is het nieuws. Ik ben een nieuwsmaniak, alles moet ik weten. Met de Nederlandse schrijver Godfried Bomans zou ik best een paar uur in het zonnetje witte wijn willen drinken. Niet alleen omdat zijn overtuigingen dicht bij de mijne liggen, maar ook vanwege de spitante manier waarop hij ze kon verwoorden. En zijn ironische, Angelsaksische humor. Nu ik bijna stop met werken, zijn we een grote reis naar Zuid-Afrika aan het plannen. Ik wil daar al een tijd naartoe, maar voor zo'n reis moet je meer dan tien dagen uittrekken, en ik heb tijdens mijn carrière nooit langer vakantie genomen. Vakantie, dat was vaak ook het schooljaar rustig afsluiten op een uitgestorven bureau.