Waar brengt u uw vakantie door? En waarom daar?

Zoals meestal trekken we naar Italië. We hebben een huisje gehuurd voor ons gezin en een bevriend koppel. Waarom daar? Heel simpel: het was een van de weinige plekken die zo last minute nog beschikbaar waren.
...

Zoals meestal trekken we naar Italië. We hebben een huisje gehuurd voor ons gezin en een bevriend koppel. Waarom daar? Heel simpel: het was een van de weinige plekken die zo last minute nog beschikbaar waren. Checken of de wifi werkt, de kamers verdelen en de koffers uitpakken. Tonio van A.F. Th. van der Heijden. Uitslapen, lang ontbijten, aan het zwembad liggen, in de late namiddag een stadje in de buurt bezoeken en daar iets gaan eten. Online, maar met vertraging. Vakantie is voor mij iets voor vrienden en familie. Mijn iPhone en iPad. Nee, nooit. Op restaurant gaan en zelf koken worden afgewisseld. Midden-Afrika. Vol energie om er weer tegenaan te gaan. Ik heb niet veel vakantie deze zomer, en zal daarom een beperkt aantal dagen tot rust komen in Tanger en Marseille. In Tanger kan ik dan ook wat bijpraten met mijn ouders, Marseille is dit jaar de culturele hoofdstad van Europa. Onder de mensen komen. Met de locals praten. Ik lees te weinig fictie en wou daar deze zomer verandering in brengen. Ik keek uit naar Sprakeloos van Tom Lanoye en Het verdriet van België van Hugo Claus. Sprakeloos is ondertussen al uit - indrukwekkend, hoor. En Het verdriet van België... Die eerste honderd pagina's zijn wat saai en taai, nadien komt het wel op dreef - ik zit nu in de helft, de andere helft zal in Marseille verteerd worden. Qua activiteiten heb ik geen 'gemiddelde' of 'normale' vakantiedag. Maar ik voel minder stress omdat ik stressvolle activiteiten, mensen en plaatsen zoveel mogelijk mijd. Offline! Met Ibn Battuta, de grote veertiende-eeuwse Arabische ontdekkingsreiziger. Mocht hij bezet zijn, dan lijkt de Israëlische Bar Rafaeli mij ook wel gezellig. Mijn loopschoenen. Meestal ben ik alweer aan het inpakken als het postkaartidee bij me opkomt. Vaak op restaurant, maar ik kook ook wel zelf. Een reis door het ondoorgrondelijke Australië staat bovenaan de lijst. Zelden écht uitgerust - maar dat kan ook niet anders met vakanties die enkele dagen of hooguit enkele weken duren. Waar brengt u uw vakantie door? En waarom daar? Ik neem vakantie in mijn 'schrijvershol' in het historische centrum van Cadiz op de Atlantische kust van Andalusië. Het is mijn permanente optrekje in Europa. De balkondeuren openen en de geuren en geluiden van de stad herkennen, dan naar het dak gaan en van het uitzicht op de enorme kathedraal en op de oceaan genieten. Ik lees alleen Spaans als ik in Cadiz ben. Op het menu staat El Asedio van Arturo Perez-Reverte, een historische roman over het mislukte beleg van de stad door Napoleon. 's Morgens is het relatief koel, met flarden mist die van de oceaan overwaaien. Het is de beste tijd op het dakterras. Daarna check ik mijn e-mails - ik kan me nooit helemaal losmaken van verplichtingen en ben altijd in stand-by voor politieke of andere situaties. Daarna doen we inkopen op de markt, een prachtig gerestaureerd antiek gebouw. Dan lunch en strand. Daarna wat rust, en zodra het donker is gaan we naar een van de bars in mijn barrio tot rond middernacht. Ik schrijf meestal tot laat in de nacht - er wordt in Andalusië laat geleefd, dus de stad is nooit stil tot twee à drie uur 's ochtends. Het zijn mijn beste uren, de enige dat ik tot rust kom en alles 'zin' heeft. Voor ik ga slapen ga ik vaak nog even naar het dak om van de nacht te genieten. Ik ben elke dag minstens een uur online. Ook om contact te houden met verspreide familie en vrienden. Als we de bergen ingaan ben ik soms meer dan een dag offline. Met Carmen van de novelle van Prosper Mérimée en de opera van Bizet - al zou het allicht mijn laatste vakantie zijn. Mijn Mac Book Air, het notaboekje van het moment. En een paar talismans. Fiftyfifty. Ik kook niet zelf, maar ik maak wel de drankjes. Tinto de Verano overdag (rode wijn met spuitwater of limonade) en rum 's avonds en 's nachts. Bestemming: een totaal imaginair landschap met in het midden de ruïnes van een enorme tempel met erotische beelden. Allicht bestaat het ergens in India. Traject: ik wil terugkeren naar Peru. Ik wil er de route van de oudste archeologische plaatsen volgen. Moe van te veel rust. Sinds onze kinderen volwassen zijn, hebben we de Toscaanse en Provençaalse landschappen achter ons gelaten en zoeken mijn vrouw en ik onze vakantiegenoegens in de grote cultuursteden van de wereld. Dit jaar viel onze keuze op Chicago en Boston, misschien minder evidente maar des te boeiender ontdekkingen. Het enorme aanbod aan architectuur, kunst, literatuur en muziek dat je daar vindt, kan wedijveren met de historische Europese concurrenten. De openheid en toegankelijkheid van de Amerikanen is daarbij een verademing, vergeleken bij ons soms toch wat verkrampte Oude Continent. Ondanks de jetlag en de vermoeidheid: toch even de omgeving verkennen, de sfeer opsnuiven, van de eerste indrukken genieten. Aangezien ik een opdracht had voor 'Uitgelezen aan Zee', heb ik Mr. Gwyn van Alessandro Baricco en Wij en Ik van Saskia De Coster gelezen - met het grootste genoegen, trouwens. Verder ook het prachtige The Sense of an Ending van Julian Barnes, en natuurlijk allerhande over de plaatselijke geschiedenis en cultuur. Uitslapen en rustig ontbijten, plannen wat we allemaal gaan doen en dan improviserend en door toeval geleid veranderen en ontdekken. Geen verplichtingen, geen afspraken, geen agenda's. Ik ben online en zie met plezier al de berichten die ik niet beantwoord, tenzij met een 'ik ben in vakantie en zal later contact met u opnemen'. Misschien zou ik wel een weekje willen doorbrengen bij de Steins in Parijs, in de jaren rond 1920. Alice Toklas zou elke dag weer heerlijk koken en Gertrude zou 's avonds salon houden, waarbij we bezoek krijgen van Picasso, Matisse, Hemingway, Apollinaire, Scott Fitzgerald en ander schoon volk, om door te bomen over kunst en de dingen des levens. Maar evengoed zou ik elke dag naar de mis willen gaan in de Sint-Thomaskerk in Leipzig, zo rond 1725, om te luisteren naar de muziek van Bach en te zwijgen. Boeken die ter plaatse iets betekenen, als mogelijk in de originele taal (in Chicago dus Hemingway en Algren). Toch wel, bijvoorbeeld naar mijn lieve en niet-gedigitaliseerde vader. In tegenstelling tot het karikaturale beeld van de VS, waarin hamburgers en andere vettige kost het eetpatroon bepalen, kan men daar ook bijzonder fijn en gecultiveerd tafelen, tegen vaak veel interessantere prijzen dan in London of Parijs. De bediening is daarbij van een aanstekelijk enthousiasme dat afsteekt tegen de soms hooghartige houding in de Europese eettempels. Vele jaren reizen ten spijt, blijft Parijs onze baken. Nies aan te doen. Opgeladen, verrijkt, geïnspireerd, enthousiast, nog lang nagenietend. In Saint-Blancard, in de Midi-Pyrénées. Mijn familie heeft daar een verblijf. Naar het zwembad spurten voor een verfrissende duik. Het diner en Zomerhuis met zwembad van Herman Koch, België - een geschiedenis zonder land van Rolf Falter, Marktisme - kritiek op het berekenende samenleven van Walter Weyns e.a., en Beestig China van Tom Van de Weghe. 's Ochtends een fietstocht met tussenstop bij de bakker voor vers stokbrood. Nadien uitgebreid de tijd nemen voor het ontbijt. Vervolgens typische vakantiebezigheden, zoals zwemmen, lezen, fiets en wandelen. Na een bezoek aan een bezienswaardigheid in de buurt sluiten we af met een barbecue. Online. Mijn eerste werk na het opstaan is even de mails lezen en de meest dringende beantwoorden. En kijken welke actualiteit er in Vlaanderen is. Met de Amerikaanse filosofe Martha Nussbaum. Dat zou veel boeiende gesprekken opleveren. Mijn gsm en boeken. Ja, naar familie en wat vrienden. Ja, ik sta in voor de barbecue. Onze vakantie is het enige moment tijdens het jaar waarop ik elke dag (mee) zorg voor het eten. Af en toe eten we ook eens op restaurant. De Verenigde Staten. Ik heb veel zin om enkele van die grote steden te bezoeken. En uiteraard is er ook de natuurpracht van de grote nationale parken. Klaar voor wat komen gaat. De batterijen zijn opgeladen. Vriendschapsbanden opnieuw gesmeed. And last but not least: ik heb gezin en familie weer intens kunnen beleven.