PS-voorzitter Elio Di Rupo begint te lijken op zijn voorganger Guy Spitaels, die wel eens Dieu werd genoemd. Hij verschijnt namelijk als een heilige drievuldigheid, opgesplitst in meerdere hoedanigheden. Zijn ene persoonlijkheid onderhandelt over een federaal regeerakkoord waarin hij aandringt op méér uitgaven dan deze regering zich eigenlijk kan permitteren. Gevolg: het kabinet Verhofstadt II krijgt het moeilijk om de openbare schuld verder af te bouwen. Wanneer de premier de deelregeringen dan vraagt om een extra inspanning voor de schuldafbouw, komt een andere hoedanigheid van Di Rupo naar boven. Die zegt dat de Waalse gewestregering daar niks voor voelt.
...

PS-voorzitter Elio Di Rupo begint te lijken op zijn voorganger Guy Spitaels, die wel eens Dieu werd genoemd. Hij verschijnt namelijk als een heilige drievuldigheid, opgesplitst in meerdere hoedanigheden. Zijn ene persoonlijkheid onderhandelt over een federaal regeerakkoord waarin hij aandringt op méér uitgaven dan deze regering zich eigenlijk kan permitteren. Gevolg: het kabinet Verhofstadt II krijgt het moeilijk om de openbare schuld verder af te bouwen. Wanneer de premier de deelregeringen dan vraagt om een extra inspanning voor de schuldafbouw, komt een andere hoedanigheid van Di Rupo naar boven. Die zegt dat de Waalse gewestregering daar niks voor voelt. Misschien reveleert zich straks nog een volgende persoonlijkheid van Di Rupo, die zegt dat de Brusselse regering misschien wel een inspanning kan leveren, op deze en gene voorwaarde. Telkens hetzelfde dossier, telkens een andere visie. Al lijkt het wel zo, het gaat niet echt om een communautaire kwestie. Vlaanderen 'verliest' ook niets door grotere begrotingsoverschotten te boeken dan andere deelgebieden. Het helpt wel het federale België om zijn boekhouding in orde te krijgen. Het maakt Europa namelijk niets uit op welk niveau de overheidsschuld zich voordoet, als de globale Belgische rekening maar de opgelegde regels volgt. Idem voor het Kyoto-verdrag, dat de uitstoot van broeikasgassen wil verminderen. Het federale België, dat het verdrag heeft ondertekend, beslist zelf hoe het daaraan voldoet. Ook daar toont zich Di Rupo's meervuldigheid. Op het federale niveau zit zijn PS in de regering die het Kyoto-akkoord heeft afgesloten. De andere Di Rupo zegt dat Vlaanderen, dat relatief meer emissies weg te werken heeft, daarmee maar zijn plan moet trekken. Daar kan Vlaanderen wel 'verliezen', door de hogere kosten om de uitstoot van vieze gassen te beperken. Een solidair Wallonië kan zijn overschot tegenover de Kyoto-norm wel laten meetellen om het Vlaamse tekort weg te vlakken. Maar daarvoor zal Vlaanderen, zegt Di Rupo, wel een politieke prijs moeten betalen. Kyoto en de begroting staan op de agenda van de gesprekken die de federale regering deze week voert met de deelstaten. Dat daarin een conflictueuze sfeer hangt, komt door de manier waarop het federale België functioneert. Alle entiteiten lijken daarin als concurrenten tegenover elkaar te staan. Dat is maar schijn. Want achter die entiteiten schuilen dezelfde partijbesturen die op de diverse niveaus op een gecoördineerde manier de beslissingen nemen. Di Rupo is niet schizofreen wanneer het lijkt alsof zijn federale hand niet weet wat zijn Waalse hand doet. Als een poppenspeler gebruikt hij de verschillende bestuursniveaus, desnoods tegen elkaar in, om zijn politieke doelstellingen te bereiken. Bij de andere meerderheidspartijen is dat overigens niet anders. Daarom wil Steve Stevaert de verkiezingen voor alle niveaus zo graag op dezelfde dag houden. Dan zal de federale uitslag wellicht sterk lijken op de Vlaamse. Dat maakt de zaken simpeler, want dan kan in één grote beweging op alle niveaus tegelijk op dezelfde manier worden geregeerd. Daarom zullen de deelstaten de eerste tijd geen andere coalities krijgen dan het federale niveau. In de Belgische realiteit geeft de federalisering slechts indirect uiting aan regionale politieke identiteiten. Ze dient al evenmin een subsidiariteit die het beleid zo dicht mogelijk bij de burger brengt. Ze is vooral een bestuurstechniek, een machtsmiddel. In de praktijk is niet het land gefederaliseerd, alleen de partijen zijn het. Marc Reynebeau