Dorothea Röschmann heet de felle sopraan die voor de Munt in "Don Pasquale" het wispelturige vrouwtje Norina een stem gaf. Voor velen een ontdekking. Op plaat was ze eerder al de tegenspeelster van Orfeus in de gelijknamige opera van Georg Philipp Telemann. Niet als Euridice maar als Orasia, de koningin van Thracië. Want bij Telemann heeft de Orfeusmythe een voor- en een nageschiedenis.
...

Dorothea Röschmann heet de felle sopraan die voor de Munt in "Don Pasquale" het wispelturige vrouwtje Norina een stem gaf. Voor velen een ontdekking. Op plaat was ze eerder al de tegenspeelster van Orfeus in de gelijknamige opera van Georg Philipp Telemann. Niet als Euridice maar als Orasia, de koningin van Thracië. Want bij Telemann heeft de Orfeusmythe een voor- en een nageschiedenis. Orasia zorgde er namelijk voor dat Euridice stierf om Orfeus tot de hare te maken. Omdat die niet op haar avances inging, nam ze wraak en liet ze hem op zijn beurt doden. Op het einde van de opera pleegt ook Orasia zelfmoord. Een plausibele maar minstens opmerkelijke variant van de mythe. Ze gaf de componist echter de gelegenheid om woede ook op muziek te zetten. Het dient gezegd, Röschmann komt pittig uit de hoek. Maar dat is niet het enige opmerkelijke van deze opera. Plotseling schakelen de zangers en de koren over naar het Italiaans en het Frans. Alsof het Duits onvoldoende expressief zou zijn. Telemann schreef zijn "Orpheus" (1726) voor de kosmopolitische Hanzestad Hamburg, waar opera's uit heel Europa te horen waren. Zo schokkend zal dat spel met de talen dan ook niet geweest zijn. Maar met de taal schakelde Telemann ook virtuoos over van stijl, van het Duitse Singspiel over het Italiaanse belcanto naar de meer gedragen Franse voordracht. Misschien wel een voorafspiegeling van het latere Weense klassieke ideaal, waar alle invloeden tot een evenwichtige compositie zouden worden samengevoegd. Bovendien balanceert hij ook tussen de barokke conventies en de meer "empfindsame", de gevoelige stijl. Maar bovenal schreef hij prachtige muziek. Dirigent René Jacobs distilleert hieruit een levendig klankbeeld. De opera is een opeenvolging van kleurrijke taferelen. Het ene al groter, levendiger, gewaagder dan het andere, maar alle toch met een krachtig en trefzeker penseel geborsteld. Het eindresultaat is een overzichtelijk en samenhangend geheel. Zijn vocale bezetting is voorbeeldig, zo niet luxueus te noemen. Over Röschmann hadden we het al. Er zijn echter ook mooie rollen van de dames Ruth Ziesak, Maria Cristina Kiehr en Isabelle Poulenard, en van de heren Roman Trekel en Werner Güra. "Orpheus", G.P. Telemann, solisten, RIAS Kammerchor & Akademie für alte Musik o.l.v. René Jacobs, Harmonia Mundi France, 2cd 's, HMC 901618.19. Omdat Harmonia Mundi France dit jaar veertig jaar bestaat, zijn de hoogtepunten uit hun catalogus heruitgegeven in een goedkope maar zeer verzorgde editie.Lukas Huybrechts