In de uitbundige interviews die hij de voorbije dagen toestond, liet premier Guy Verhofstadt weten dat het met paars-groen de goede richting uit gaat. Maar dat werd ook gezegd van de Titanic toen die de haven van Southampton uit stoomde.
...

In de uitbundige interviews die hij de voorbije dagen toestond, liet premier Guy Verhofstadt weten dat het met paars-groen de goede richting uit gaat. Maar dat werd ook gezegd van de Titanic toen die de haven van Southampton uit stoomde. De eerste minister spreidt de veren om de indruk te wekken dat alles opperbest is in zijn regering. Niettemin is het duidelijk, zeker voor wie het hier volgende vraaggesprek leest met politiek secretaris Jos Geysels van Agalev, dat de affaire van de wapenlevering aan Nepal in de meerderheid een open wonde heeft geslagen die niet genezen zal zijn tegen wanneer de volgende verkiezingsboemel op gang komt. De premier zelf kwam zeker niet versterkt uit de zaak. De indruk blijft dat hij in deze kwestie optrad als de onderaannemer van minister Louis Michel van Buitenlandse Zaken. Verhofstadt zwalpte wat heen en weer, herhaalde gedwee wat hem door Michel was ingefluisterd over 'de prille Nepalese democratie die ondersteuning verdiende'. Dit alles in een poging om zijn meerderheid overeind te houden. Want die moet blijven functioneren, tenminste tot de nieuwe kieswetten zijn goedgekeurd. Intussen wordt Louis Michel in enkele Vlaamse kranten voorgesteld als een rechtse cynicus die graag aanpapt met corrupte zakenlui. Wat dan zou hebben geleid tot situaties als die rond de Nepal-rel. De waarheid ligt even anders. Leden van zijn kabinet die hem begin dit jaar een voorspoedig nieuwjaar wensten en die hem vroegen wat 2002 hem moest brengen, kregen als lacherig antwoord: 'Mijn verhuizing naar de Wetstraat 16'. Niemand had de indruk dat Michel een grapje maakte. Bij Buitenlandse Zaken doet nu al het gerucht de ronde dat na deze regeerperiode het departement wordt gesloten. Want er blijft daar nog weinig overeind. Zelfs de Afrika-desk, traditioneel een van de parels aan de kroon van het buitenlandbeleid, raakt amper bemand. Michel heeft intussen begrepen dat hij niet de nieuwe Paul-Henri Spaak wordt. Het enige wat hem daarom nog interesseert, is de Belgische politiek. En die kent hij als goede leerling van wijlen Jean Gol als geen ander. Vandaar zijn grote zorg voor zijn Mouvement Réformateur, dat hij stevig in de klauw houdt. Michel is ook een van de weinige topministers in deze regering die van bij de aanzet in 1999 alle kanalen met de christen-democratische kopstukken openhield. Louis Michel, nu al de feitelijke premier van deze regering, wil gewoon de volgende regering leiden - een paars-groene als het moet, een rooms-blauwe als het kan, maar in beide gevallen met hemzelf aan de stuurknuppel. Premier Verhofstadt moet nu even de tijd nemen voor de lectuur van Er is nog leven na de 16, het boek dat gewezen eerste minister Jean-Luc Dehaene deze week in het licht geeft. Vooral het hoofdstuk over de macht en onmacht van een premier is bijzonder leerrijk. In dit hoofdstuk schetst de gewezen eerste minister niet alleen zijn aanpak die grondig verschilt met die van zijn opvolger. Hij legt ook een forse vinger op de zere plekken van de paars-groene regering. Dat hij momenteel zowat de zaakgelastigde voor Europese Zaken is van deze regering lijkt hem daarbij niet te storen. Dehaene wijst niet alleen op ' de schandelijke afdanking' van Mieke van den Berghe als hoofd van de Federale Voorlichtingsdienst op aangeven van communicatiespecialist Noël Slangen ' die Verhofstadt overtuigde dat propaganda belangrijker was dan voorlichting'. Hij heeft het er ook over dat Verhofstadt zwaar gehandicapt geraakt 'omdat de VLD-ministers zo zwak zijn'. 'Omdat de functie hem veel minder macht verleent dan veel mensen denken, moet een eerste minister zijn gezag en zijn macht voor een groot deel uit zichzelf putten.' Dehaene is daarin geslaagd, Verhofstadt niet. Alleen Louis Michel kwam totnogtoe, weliswaar voor de eigen Waalse achterban, versterkt uit de afgelopen regeerperiode. Vandaar het ontstane beeld, zeker na de recente wapenrel, van Louis Michel als de feitelijke premier van het land. De problemen van Verhofstadt, zo weet Dehaene, begonnen met het uitschrijven van zijn regeerakkoord op basis van een begrotingsevenwicht. Maar de groei bleek groter dan verwacht. En daarvan heeft deze regering onvoldoende geprofiteerd om de schuld versneld af te bouwen. Men stelde zich, zo schrijft Dehaene, tevreden met een gewoon begrotingsevenwicht: ' In feite moest een overschot worden opgebouwd. Maar dat kon politiek niet, omdat men het vrijgekomen geld nodig had om alle regeringspartijen hun zin te geven. Men maakte geen keuze. Dat was blijkbaar de enige manier om de paars-groene coalitie bijeen te houden. Doordat de begroting in evenwicht is, houdt men de schijn hoog. Intussen heeft men echter tot structurele uitgaven beslist die bij een kering van de conjunctuur nieuwe besparingen nodig zullen maken. Met een voorzichtiger beleid waarbij, zoals gesuggereerd door de Hoge Raad van Financiën, gedurende een aantal jaren een overschot zou zijn uitgebouwd, zou men structureel veel verder staan en echt klaar zijn voor de demografische uitdaging van de komende jaren.'Voor een goed verstaander: de echte rekening van het paars-groene avontuur volgt na de verkiezingen. Wanneer Louis Michel het overneemt. Rik Van Cauwelaert