Het menselijk lichaam zo akelig realistisch weergeven dat de toeschouwer zich afvraagt: is dit nu echt of kijk ik naar een object? Dat is wat de hyperrealisten in de ...

Het menselijk lichaam zo akelig realistisch weergeven dat de toeschouwer zich afvraagt: is dit nu echt of kijk ik naar een object? Dat is wat de hyperrealisten in de jaren zeventig wilden, als reactie op de toenemende abstractie, met vaak verbluffende, storende en unheimliche resultaten. George Segal was de pionier die zijn sculpturen in sociaalpolitieke situaties plaatste. Duane Hanson zette bouwvakkers en toeristen in het museum die zo van straat leken geplukt. Vandaag zet de hyperrealistische traditie zich voort met de reusachtige baby's van Ron Mueck, de schaamteloos naakte modellen van Paul McCarthy en de afgestompte lijven van Berlinde de Bruyckere. Vergaap u in La Boverie aan spookachtig echt lijkende sculpturen onder de toepasselijke leus Ceci n'est pas un corps.