Een peddel die rimpels trekt in het wateroppervlak, zonlicht dat door grillig gevormde takken priemt, sproeiers die een leeg gazon besprenkelen, een moeder die haar baby optilt...

Een peddel die rimpels trekt in het wateroppervlak, zonlicht dat door grillig gevormde takken priemt, sproeiers die een leeg gazon besprenkelen, een moeder die haar baby optilt: de zwart-witte gelatinedrukken uit Hitoshi Fugo's Blackout-reeks laten zich moeilijk in een vakje thuisbrengen. Feit is dat ze tussen documentaire en abstracte fotografie in zweven en peilen naar de chronische interactie tussen het veranderlijke en het universele. Volgens de Japanse fotograaf vloeit zijn donkere levensvisie voort uit de hevige astma-aanvallen waaraan hij als kind leed. Door die ervaringen besefte Fugo (°1947, Tokio) al vroeg dat de wereld constant transformeert en in beweging is - en hij dus ook, zelfs op het moment waarop hij op de ontspanknop van zijn camera drukt. Welkom in een wereld vol bevroren dynamiek en verstilde dramatiek.