Op het WK in Parijs in oktober '97 kwamen, ook door communautair gehakketak, al enige barsten in het nationaal judoteam van Jean-Marie Dedecker boven. Na het daaropvolgend landenkampioenschap in Rome, waar Dedecker in een ordinaire vechtpartij met twee dronken judoka's, Alexander Fabry en Thierry Peersman, raakte, leek Dedecker "te ver gegaan". Maar zes maanden later zijn binnen het judoteam alle stormen gaan liggen en is Dedecker weer een zeer gerespecteerd BOIC-lid. Hij wordt nu al...

Op het WK in Parijs in oktober '97 kwamen, ook door communautair gehakketak, al enige barsten in het nationaal judoteam van Jean-Marie Dedecker boven. Na het daaropvolgend landenkampioenschap in Rome, waar Dedecker in een ordinaire vechtpartij met twee dronken judoka's, Alexander Fabry en Thierry Peersman, raakte, leek Dedecker "te ver gegaan". Maar zes maanden later zijn binnen het judoteam alle stormen gaan liggen en is Dedecker weer een zeer gerespecteerd BOIC-lid. Hij wordt nu al voor het jaar 2000 vooruitgeschoven als de opvolger van de pas verkozen François Narmon als voorzitter. Van Barnevelt is duidelijk: "Jean-Marie had zich misschien moeten kunnen beheersen, maar wat Fabry had uitgevreten, was toch straf, hoor. Als die heeft gedronken, kan hij een enorm kalf zijn. Hij moet achteraf ook niet zeveren van frustraties. Hij heeft àlle kansen gehad die hij kon krijgen, maar heeft nooit een medaille gemaakt. Ik was er niet meer, anders had ik hem kunnen aanpakken, en kreeg Jean-Marie niet alles over hem heen. Het heeft hem ontzettend geraakt. Hij kwam 's anderendaags 's morgens op mijn kamer, ik had hem nog nooit zo gezien. Dedecker, de grote bek, zat op mijn bed bijna te wenen, als een klein ventje, helemaal kapot: waar heb ik dit verdiend? En dat is zo: wat hij voor het judo in België heeft gedaan, zoals nu ook weer met zijn judoschool, is fenomenaal. Alleen dreigt het wat te veel te worden, hij beseft dat ook wel. En dat hij alle macht naar zich toetrekt, moet je er bijnemen. Als ik niet akkoord ga, zeg ik hem dat ook. Maar als je achttien, negentien jaar bent, kan je alleen blij zijn met zijn begeleiding. Ja, we hebben toen een communiqué willen verspreiden om openlijk onze steun te betuigen aan Jean-Marie. Kreeg ik achteraf te horen dat Jean-Marie dat zelf gedirigeerd had." "Ik had er daarvoor trouwens alle begrip voor dat hij ernstig een vertrek naar Engeland overwoog. Hier heeft hij niks meer te winnen, daar kan hij van nul beginnen. En, al kan je onze relatie perfect omschrijven als een haat-liefdeverhouding, ik zou hem missen. We hebben hem nodig, nog altijd. Ik haal geen medailles voor hem, maar zonder hem was ik wellicht al lang gestopt. Ik vraag mij wel af hoe hij zou zijn als voorzitter van het BOIC. Dan wordt hij ook zo'n fameuze bobo waar hij altijd is tegen geweest. Maar ik denk echt dat het niet alleen voor het judo een goede zaak zou zijn, ook voor de Belgische sport in het algemeen." "Dat ik eraan denk om hem als nationaal judocoach op te volgen is niet waar, het is een idee waar anderen mee zijn afgekomen.Johan Laats zou met Jaskevitch trainer kunnen zijn, ik zou meer als coach en als regelaar en public relations kunnen fungeren. Ik kan toch al goed klappen, hé." Frank Buyse