De toenemende interesse voor vaderlandse jazz is natuurlijk heerlijk, van de Cubaanse seventiesvibe van Compro Oro via de vrije spirit van drummer Teun Verbrugen en toetse...

De toenemende interesse voor vaderlandse jazz is natuurlijk heerlijk, van de Cubaanse seventiesvibe van Compro Oro via de vrije spirit van drummer Teun Verbrugen en toetsenist Jozef Dumoulin tot de grooves van Stuff. En dan ligt daar plots het nieuwe album van de Turnhoutse saxofonist Robin Verheyen en zijn Amerikaanse band voor je, When the Birds Leave, en je weet weer hoe hoog de lat kan liggen. Samen met Marc Copland (piano), Drew Gress (bas) en Billy Hart (drums) levert Verheyen, die intussen een jaar of tien in de VS woont, een compromisloze straight-jazzplaat die niet had misstaan op het ECM-label. Hij komt ze in stijl voorstellen aan zijn Belgische publiek, in de Roma, Bozar en De Werf. Glinsterend meesterschap van klassieke snit, in het ritme van een nachtelijke hartslag. Klasse.