Alsof de geluksmomenten in het leven altijd en overal voor het rapen liggen, tekent, schildert en snijdt 'regenboogvrouw' Femmy Otten (°1981) beelden waarin de wereld aangelegd is als een mythische tuin om eeuwig in te vertoeven zonder door kwellende gedachten te worden bezocht. Regenboogkleuren mogen dan vandaag vooral door propagandisten van de genderdiversiteit en de vrede worden verdedigd, Otten draagt ze als de tekens van de soevereine vrouw, die ook de genoemde idealen in zich verenigt.
...

Alsof de geluksmomenten in het leven altijd en overal voor het rapen liggen, tekent, schildert en snijdt 'regenboogvrouw' Femmy Otten (°1981) beelden waarin de wereld aangelegd is als een mythische tuin om eeuwig in te vertoeven zonder door kwellende gedachten te worden bezocht. Regenboogkleuren mogen dan vandaag vooral door propagandisten van de genderdiversiteit en de vrede worden verdedigd, Otten draagt ze als de tekens van de soevereine vrouw, die ook de genoemde idealen in zich verenigt. Verbonden met een ingrijpende gebeurtenis in het leven van Femmy Otten, verschijnt Rainbow Woman II als een met regenboogkleuren overgoten wassen beeld van een zittende, licht voorovergebogen jonge vrouw. De uitdrukking van gelukzaligheid op haar gezicht hangt samen met de witte figuur die op haar zwangere buik geschilderd is: een amandelvorm, een vulva, symbool van de vrouwelijke seksualiteit - in voorkomend geval ook van de vruchtbaarheid. De eerste Rainbow Woman (2020) had de quasi-heiligheid van de amandel-vulva al aangegeven op een schilderij. De figuur verschijnt centraal, wit en stralend, omringd door kleurige plooirokjes zoals een ten hemel varende Madonna door een schare engeltjes. Een aquarel, 17 juni (2020), voegt nog andere attributen toe ter verering van de sacrosancte vrouwelijkheid: een waterbad, flora en lange, loshangende haren over de volle lengte van een goddelijk naakte rug. Het witte kopje dat tussen de benen verschijnt, verankert het beeld in het magisch-mysterieuze gebeuren van een geboorte. Wordt het kind hier aan de moederharen uit het lichaam getrokken? Haren zijn bij deze kunstenaar vaak ook tranen. Otten schonk het leven aan een meisje, Emma. We zien haar op de rug, gedompeld in het water van de zee, op een klein olieverfschilderij. Fijne druppeltjes parelen op haar huid, waarin de haartjes een voor een zijn ingeplant zoals in de kunst van de Vlaamse Primitieven. Van meesters als Rogier van der Weyden maakte de kunstenaar zich ook het werken in transparante, glanzende lagen eigen. Voor haar muurschilderingen greep ze echter terug naar de frisse kleuren van de vlak uitgestreken temperaverf, in de lijn van renaissanceschilder Sandro Botticelli, wiens Geboorte van Venus uit het schuim van de zee haar tot in haar diepste vezels moet hebben geraakt. Wie weet waren het laatmiddeleeuwse Duitse retabelmakers die haar aanzetten om zacht lindehout te gebruiken voor haar autonome sculpturen en bas-reliëfs. Ze stralen de energie, de kwetsbaarheid en de fysieke aantrekkingskracht uit van levende wezens - vrouwen, mannen, dieren in allerlei speelse gendervariaties. Haar fascinatie voor oude kunst dreef haar verder in de richting van de oude Grieken, van hindoeïstische of boeddhistische tempelbeelden en hun tijdloze, verheven expressie. Maar hoe klassiek de scholing en voorkeuren van Otten ook mogen zijn, de klassieke beleving van de wereld en de levende wezens als een heelheid, is haar en ieder van ons te enen male ontzegd. De (post)moderniteit is het tijdperk van het fragment, van de gebroken spiegel. Daarom moet zij zich ook gulzig hebben gelaafd aan de bron van het symbolisme en het surrealisme, richtingen die door poëtische associaties iets van het klassieke ideaal lieten doorschemeren als in een vervlogen droom. Wat blijft, is de behoefte om dingen met elkaar te verbinden, niet in de realiteit van de grimmige wereld maar in de beslotenheid van het atelier, waar de roes van het scheppen uit duizend-en-een scherven van schoonheid de kunstenaar gelukkig maakt. Al wie meegaat in haar wonderlijke avontuur, vergaat het evenzo, voor de duur van het kijken.