De afstand van grote luxe naar extreme eenvoud is soms in een wip overbrugd. Zo loopt de enige toegang tot de expo met de van alle sier ontdane kunst van Gianni Pettena (80) via de uitstalling van mooie kleren en elegante accessoires van het merk Hermès. Het modehuis aan de Waterloolaan patroneert er onder een glazen dak een ruimte voor actuele kunst, La Verrière. Toegegeven, zelfs een rabiate beeldenstormer als Pettena durfde zich ook wel eens als designer te manifesteren. Hij ontwierp lampjes, tapijten en ook de Rumble, een grote sofa uit losse onderdelen van een onbestemde kleur. Die staat centraal in La Verrière, zonder te pronken, dat dient gezegd. Wellicht verzocht de ontwerper in zijn hoedanigheid van professor de studenten om zich...

De afstand van grote luxe naar extreme eenvoud is soms in een wip overbrugd. Zo loopt de enige toegang tot de expo met de van alle sier ontdane kunst van Gianni Pettena (80) via de uitstalling van mooie kleren en elegante accessoires van het merk Hermès. Het modehuis aan de Waterloolaan patroneert er onder een glazen dak een ruimte voor actuele kunst, La Verrière. Toegegeven, zelfs een rabiate beeldenstormer als Pettena durfde zich ook wel eens als designer te manifesteren. Hij ontwierp lampjes, tapijten en ook de Rumble, een grote sofa uit losse onderdelen van een onbestemde kleur. Die staat centraal in La Verrière, zonder te pronken, dat dient gezegd. Wellicht verzocht de ontwerper in zijn hoedanigheid van professor de studenten om zich zo te installeren in de Rumble dat ze in ideale omstandigheden aan de les konden deelnemen. Gianni Pettena deed vooral van zich spreken in de vroege jaren zeventig, toen hij als kersvers afgestudeerde architect tabula rasa maakte. Hij wilde niet medeplichtig worden aan de in zijn ogen verderfelijke bouwgeschiedenis in een urbane context. Hij brak een lans voor primitieve architectuur in harmonie met de natuurlijke omgeving, voor de 'niet-bewuste architectuur' die de ongerepte natuur zelf creëert en zelfs voor het teruggeven van architectuur aan de natuur. Zo'n radicaal project kon makkelijker in een theorie worden gegoten dan in een praktijk. Om zijn ideeën te kunnen uitvoeren, koos Pettena voor de middelen van de conceptuele kunst, de performance en de landart (tijdelijke artistieke ingrepen in een landschap). Dat avontuur komt in de expo Forgiven by Nature tot leven aan de hand van foto's, tekeningen, twee filmpjes en enkele kunstobjecten. Waar kon Pettena beter beginnen dan in Utah, de Amerikaanse staat die er over grote gedeelten uitziet als een tabula rasa? Hij werd er in 1971 gastprofessor aan de universiteit van Salt Lake City en betrok zijn studenten bij de installatie van een Tumbleweeds Catcher. Op een braakliggend terrein in de stad werd een houten stellage gebouwd, met gaas overtrokken en na een tijd helemaal door de natuur ingenomen: het tuimelkruid dat uit de vlakte kwam aanwaaien, hechtte zich aan de constructie en maakte er een ietwat spookachtige, verwilderde toren van. Nog in Salt Lake City sloot de zelfverklaarde ' an-architect' een stereotiepe middenstandswoning hermetisch af en bedekte de buitenkant met een dikke laag klei ( Clay House). In dezelfde geest trok hij met zijn volgelingen naar de staat Minnesota, waar de winters niet te harden zijn. In Minneapolis overgoot hij een afgedankte school met water, waarna het bij vriestemperaturen leek alsof de natuur zelf een nieuw gebouw had gemaakt ( Ice House I). En een onbestemd huisje in de rij voorzag hij van een houten mal eer hij het onder water liet lopen en bevriezen totdat het een volmaakte ijskubus vormde ( Ice House II). Een echte onderdompeling in een werk van de ' an-architect' valt te beleven in het ISELP-instituut, een paar huizen verderop in de Waterloolaan. In de hal is plaats gemaakt voor Paper (Midwestern Ocean), de reconstructie van een installatie die bij de eerste uitvoering in 1971 in Minneapolis ook een performance inhield. Pettena gaf er een lezing over het concept ruimte. De conferentiezaal was herschapen tot een woud van lange papierstroken, zodat de deelnemers zich elk met een schaar via een van de vele toegangen een pad moesten knippen naar een open plek in het midden, waar ze op een stapel afgesneden papierstroken de les konden bijwonen. Het drong snel tot hen door dat de meester zijn punt al had gemaakt door hen zelf hun eigen ruimte te laten construeren.