Met tekst en uitleg, een pittig video-interview met de kunstenaar en reproducties van elk tentoongesteld werk verrijkt de online voorstelling van Le bouillon de onze heures de ervaring bij een echt bezoek. De explosieve kracht van Jan Van Imschoots beelden en intense kleuren komt ook digitaal goed tot haar recht. Het 'feest voor de ogen', waar het Van Imschoot (°1963) toch vooral om te doen is, is sowieso gegarandeerd. Bovendien barsten zijn doeken van historische verwijzingen, verhalen en symbolen waarop iedereen vanuit de luie zetel zijn eigen verbeelding kan loslaten. Niettemin kan de levendige schilderkunstigheid van het werk in een 'viewing room' slechts gesimuleerd worden. Het directe contact met de tactiele textuur, de wellustige bor...

Met tekst en uitleg, een pittig video-interview met de kunstenaar en reproducties van elk tentoongesteld werk verrijkt de online voorstelling van Le bouillon de onze heures de ervaring bij een echt bezoek. De explosieve kracht van Jan Van Imschoots beelden en intense kleuren komt ook digitaal goed tot haar recht. Het 'feest voor de ogen', waar het Van Imschoot (°1963) toch vooral om te doen is, is sowieso gegarandeerd. Bovendien barsten zijn doeken van historische verwijzingen, verhalen en symbolen waarop iedereen vanuit de luie zetel zijn eigen verbeelding kan loslaten. Niettemin kan de levendige schilderkunstigheid van het werk in een 'viewing room' slechts gesimuleerd worden. Het directe contact met de tactiele textuur, de wellustige borstelstreken en de werkelijke dimensies van zijn flamboyante schilderijen ontbreekt. De onderwerpen lijken speciaal gekozen om het geloof in één waarheid op losse schroeven te zetten, de mogelijkheid open te laten voor leugens en voor het spreken met dubbele tong. Dat was zo voor zijn reeks Amore dormiente, over de verraderlijke liefde, fluïde seksualiteit en sterke vrouwen, onder het goedkeurende oog van Caravaggio en Derek Jarman. En het is niet anders met Le bouillon de onze heures, over de vergankelijkheid van zintuiglijke genietingen en over de erudiete symboliek van rijkgedekte tafels, met dank aan Willem Claesz. Heda, de 17e-eeuwse Haarlemse schilder van een speciaal soort stillevens: de banketjes of ontbijtjes. Van Imschoot vertelt over Franse hospitaalzusters die vier eeuwen geleden omstreeks elf uur in de ochtend een hartige bouillon bereidden voor doodzieke patiënten, die dan meestal tegen het middaguur de geest gaven. De suggestie is gewekt dat zijn banketstillevens een stuk giftiger zijn dan die van zijn Haarlemse voorbeeld. Katholieke schilders zoals Heda zouden in de protestantse republiek verborgen religieuze symbolen hebben aangebracht in hun banketjes. De reflectie van een raam op een tinnen schenkkan nam de vorm aan van een kruis, een walnoot was niet zomaar een walnoot maar een symbool van de Heilige Drievuldigheid en het lijden van Christus. Veel verder wil Van Imschoot de parallel met de oude religieuze symbolen niet drijven. Daarvoor geniet hij te zeer van de voorstelling van de gezeten burgers die na een rijke maaltijd en het vertrek van de vrouwen achteroverleunen om de seksuele connotaties van potten en pannen, vruchten en groenten op de stillevens te bespreken. Vandaar dat zijn eigen schilderijen uit de reeks Le bouillon de onze heures niet alleen kruisjes en walnoten, maar ook suggestieve penen en peren bevatten, veldvruchten met vaginale openingen en doorgesneden citroenen in de vorm van vrouwenborsten. Brandende en uitgedoofde kaarsen passen dan weer in de traditie van het vanitasschilderij, dat de vluchtigheid van het bestaan poneert. Net als zijn Haarlemse voorbeeld kiest Van Imschoot in de regel een neutrale achtergrond voor zijn stillevens, om ze beter te laten uitkomen. Bij uitzondering schilderde Heda ook eens een kerk op de achtergrond, uitgerekend op een van de twee werken die in het Gentse MSK worden bewaard en die al dertig jaar door het hoofd van Van Imschoot spoken. Dacht hij aan het lot van de Notre-Dame toen hij op de achtergrond van Le déménagement des temps een kathedraal in vlammen schilderde? De titel biedt minder houvast dan Le combat contre l'aube, met een zeilbootje en zijn spookkapitein in de verte: het gevecht tegen de woeste golven kan dan worden gelezen als de strijd van de krachten van het kwaad tegen de opkomende klaarte, een universeel symbool.