Het leeuwendeel van de verwachte bezoekers is weggebleven, de inkomsten zijn opgedroogd, de tentoonstellingsruimte werd ingeperkt en de eenmansexpo van Ai Weiwei afgeblazen: corona heeft ook in de KMSKB lelijk huisgehouden. Het museum maakte van de nood een deugd, trok zich terug in de verdediging en bedacht een ander type tentoonstellingen vanuit zijn eigen collectie. Dat er al lang voor de epidemie geen plaats meer was om de moderne kunst eens in al haar staten te tonen, bleek een reden te meer om conservator Francisca Vandepitte eindelijk uit haar isolement te halen.
...

Het leeuwendeel van de verwachte bezoekers is weggebleven, de inkomsten zijn opgedroogd, de tentoonstellingsruimte werd ingeperkt en de eenmansexpo van Ai Weiwei afgeblazen: corona heeft ook in de KMSKB lelijk huisgehouden. Het museum maakte van de nood een deugd, trok zich terug in de verdediging en bedacht een ander type tentoonstellingen vanuit zijn eigen collectie. Dat er al lang voor de epidemie geen plaats meer was om de moderne kunst eens in al haar staten te tonen, bleek een reden te meer om conservator Francisca Vandepitte eindelijk uit haar isolement te halen. Niet dat ze zich al die tijd had zitten vervelen. Ze heeft ook de nodige competentie voor het technische onderzoek, de conservering en restauratie van moderne en hedendaagse kunstwerken. Maar eindelijk uit de kast mogen komen om dingen aan de wereld te tonen is toch nog wat anders. Vandepitte heeft het met onverholen vreugde over 'kijkplezier' en 'vrije associatie' als hoofdkwaliteiten van . be modern, haar mise-en-scène van zo'n 140 markante werken uit de 20e en de 21e eeuw. Vrijheid en experiment, de sleutelwoorden waaronder Vandepitte haar plejade van moderne kunstenaars opvoert, weerspiegelen niet toevallig haar eigen werkmethode. Ze eiste de vrijheid op om een traditionele indeling in tijdvakken, richtingen en stijlen naar de achtergrond te verschuiven en volop te experimenteren met een ruimtelijke schikking waarin confrontaties, dialogen, 'groepsgesprekken' en overgangen tussen kunstwerken kunnen plaatsvinden. Zo biedt ze de kijker een wandeling vol avontuur, maar daarom niet zonder structuur. Er zijn enkele thematische mijlpalen uitgezet die de moderne weg markeren vanaf 'de emancipatie van lijn en kleur' en 'een radicaal abstracte beeldtaal', over het 'vrije materiaalgebruik' en het 'conceptuele perspectief' tot en met 'de veranderende verhoudingen tussen mens en wereld'. De ondertitel van de tentoonstelling geeft aan dat de tocht 'Van Klee tot Tuymans' loopt. Dat klonk allicht wervender dan een route 'Van De Vlaminck tot Claerbout', hoewel die beter de verrassende verbinding had weergegeven tussen de eerste en de laatste beeldengroep in .be modern. Onder invloed van Paul Cézanne breken het daglicht en de open lucht door de geometrische vlakverdeling in het Seinelandschap van Maurice de Vlaminck (1907), in het portret van baron Francis Delbeke (1917) door Jules Schmalzigaug en in De fluitspeler (1914) van Rik Wouters. Er gaat een kleine eeuw voorbij eer het daglicht en de lucht opnieuw een hoofdrol opeisen, niet langer warm en opgewekt maar koud en afstandelijk: in de smoezelige wolken achter een Window (2004) van Luc Tuymans, in het felle, onrechtstreeks invallende zonlicht in het interieur van de Shadow Piece (2005) van David Claerbout en in de scherpe afstraling op het marmer van Zondagmiddag in Berlijn (1990) door Lili Dujourie. Honderd jaar lang echter is de focus van de modernisten vooral gericht op spirituele en fysieke processen. Het parcours van .be modern is bezaaid met werk van grote meesters om dat te demonstreren: onder hen Josef Albers, Georges Vantongerloo, Jozef Peeters en Marthe Donas in hun queeste naar geometrische abstractie, rationele constructie en de interactie van kleuren; Francis Bacon ( De paus met de uilen) met de vervorming van de menselijke figuur en de existentiële leegte; Karel Appel met het primitieve gebaar en het zwelgen in materie; Frits Van den Berghe, René Magritte, Walter Swennen of zelfs Victor Servranckx in de spanning tussen beeld en onderbewustzijn - bron van fascinatie, mysteries en een zeker onbehagen.