Op een beboste helling even buiten het centrum van de stad staat een oud landhuis, Le Coin Perdu. Het werd bewoond door de schilder Emile Van Doren (1865-1949) voor het een klein museum werd dat zijn naam draagt. De landschapsschilderijen die er worden bewaard, herinneren aan vier generaties kunstenaars die vanaf 1850 Genk als uitvalsbasis kozen om er en plein air te schilderen of te fotograferen op de omringende Kempense struikheide. Het uitgestrekte, zanderige gebied bleef intact tot aan de opkomst van de mijnindustrie. Men werkt er met hand en tand om dat stukje kunstverleden levensvatbaar te houden. De jongste campagne volgde het RESET-concept van kunstenaar Gert Robijns (°1972): afstand nemen om aflopende zaken opnieuw te ...

Op een beboste helling even buiten het centrum van de stad staat een oud landhuis, Le Coin Perdu. Het werd bewoond door de schilder Emile Van Doren (1865-1949) voor het een klein museum werd dat zijn naam draagt. De landschapsschilderijen die er worden bewaard, herinneren aan vier generaties kunstenaars die vanaf 1850 Genk als uitvalsbasis kozen om er en plein air te schilderen of te fotograferen op de omringende Kempense struikheide. Het uitgestrekte, zanderige gebied bleef intact tot aan de opkomst van de mijnindustrie. Men werkt er met hand en tand om dat stukje kunstverleden levensvatbaar te houden. De jongste campagne volgde het RESET-concept van kunstenaar Gert Robijns (°1972): afstand nemen om aflopende zaken opnieuw te bekijken, ze lichtjes verplaatsen en nieuwe verbindingen maken. Het volstaat niet om de landschapsschilderijen van Emile Van Doren, Joseph Coosemans, Ludovic Janssen of François Roffiaen te behoeden voor vergeling, ze hebben ook baat bij een frisse blik in een andere omgeving. Robijns nam er enkele mee naar Borgloon om ze deze zomer op zondagmiddagen te tonen in zijn RESET Home , een modern woonhuis voor de kunst dat hij eigenhandig in baksteen bouwde. In 2017 gaf hij het even in handen van Luc Tuymans, die er op de vloer een reusachtige, tijdelijke versie van zijn schilderij The Swamp realiseerde. Maar nu vullen een handvol Kempense heidegezichten in paarse zomerbloei de witte ruimte. Ze genieten er van overvloedig daglicht en het uitzicht op het vruchtbare land van Haspengouw. Het is een luxe die hun in Le Coin Perdu tussen de hoge bomen niet vaak te beurt valt. Wat een kleine verplaatsing niet allemaal vermag. De 'verloren' Genkse hoek werd evenwel niet aan zijn lot overgelaten. In het kader van het project RESET Emile Van Doren is er in de benedenkamers vooreerst plaatsgemaakt om enkele winterse landschappen uit de oude Genckse School te exposeren. Het koude jaargetijde dicteerde de schilders niet de wellustige amethisttinten van de zomerse hei maar de vaalwitte, bruine en grijze kleuren van verlaten zand- en moerasgronden onder de sneeuw en de modder. De boventoon mag realistisch zijn, een soort verlaat impressionisme op z'n Belgisch, waarin Emile Van Doren wel de meeste durf aan de dag legde. Het eigenlijke meesterwerk is dan weer van een eerder klassieke snit: Joseph Coosemans' gezicht op de Molenvijver op het moeras en het dorp aan de horizon. Boven slaat de stemming om. De schilder Hugo Duchateau (°1938) verliet het realistische pad voor de brede weg van de uitgepuurde abstractie, maar behield de beklemmende sfeer van verlatenheid in zijn strak getrokken winterlandschappen onder bijna lege hemels. Geheimzinnige platte staven, liggend, rechtopstaand of een enkele keer zwevend, nemen de maat van het landschap en zetten het onder stroom. De lucht zit vol elektriciteit en draagt haar energie over op de kijker én op alles wat in deze verloren hoek herinnert aan de oude doos. Buiten nam Gert Robijns de fakkel over en omringde het museum met een metalen geraamte waarop hij rechtopstaande, platte spiegelstaven monteerde. Wie nu de blik wendt naar de villa, ziet er de bomen van het bos in weerspiegeld en verliest elk gevoel van begrenzing ( Zicht op zee). Tussen de bomen rond het huis staan een bronzen replica van een waterval (Stijn Cole, Saudatet 1:1) en een kamerscherm met transparante fotoprints van donkere boomstammen (Lara Mennes, Dans l'ombre du Coin Perdu). Ze getuigen van het vaste voornemen om de vlam van de Genkse School brandend te houden.