De dorpelingen, boeren en tuinders blijven volmaakt anoniem. De fotograaf hield het bij een vermelding van de naam van het dorp, het jaar en de maand waarin hij hen elk afzonderlijk portretteerde. Ze zijn met velen, en zijn allemaal herleid tot hetzelfde formaat van 20 bij 25 centimeter. Zo passen ze zowel in een expo als in een boek (Farmers), maar hun werkershanden blijven buitenmaats. Ze poseren frontaal tegen de achtergrond van enig groen of een verweerde muur, bij wazig, eerder spaarzaam of subtiel gedirigeerd daglicht.
...

De dorpelingen, boeren en tuinders blijven volmaakt anoniem. De fotograaf hield het bij een vermelding van de naam van het dorp, het jaar en de maand waarin hij hen elk afzonderlijk portretteerde. Ze zijn met velen, en zijn allemaal herleid tot hetzelfde formaat van 20 bij 25 centimeter. Zo passen ze zowel in een expo als in een boek (Farmers), maar hun werkershanden blijven buitenmaats. Ze poseren frontaal tegen de achtergrond van enig groen of een verweerde muur, bij wazig, eerder spaarzaam of subtiel gedirigeerd daglicht. Het heeft er alle schijn van dat Francesco Neri vooral geïnteresseerd was in de identiteit van de groep. Daarmee sluit hij aan bij een traditie van documentaire portretfotografie in het spoor van August Sander (1874-1964). Met zijn megaproject Mensen van de 20ste eeuw wilde Sander alle maatschappelijke klassen in Duitsland (tussen 1918 en 1933) in beeld brengen, te beginnen bij de boeren. Alles begon in 2009 toen Neri in Rubiera, een dorp in de buurt van zijn woonplaats Faenza, de culturele vereniging Linea di Confine per la Fotografia Contemporanea ontdekte . Die brengt, met steun van de lokale en regionale overheden, het territorium van de provincie Reggio Emilia fotografisch in kaart, met de bedoeling een objectief beeld te vormen 'van de aan de gang zijnde veranderingen van ons dagelijkse landschap'. De urgentie was hoog, aangezien de infrastructuur van de pas aangelegde hogesnelheidstrein Bologna-Milaan het landschappelijke uitzicht op tal van plaatsen veranderde en een aanzienlijke sociale impact had. Linea di Confine zocht tien fotografen aan om dat proces vast te leggen en er een expo over te maken. Neri van zijn kant portretteerde de kleine boeren in de streek. Uit zijn gesprekken met landbouwer Livio Papi had hij het gevoel overgehouden dat de aanleg van de hogesnelheidstrein en de groeiende impact van de agro-industrie hen in hun voortbestaan bedreigde. De boeren poseren in hun werkkleren, soms voorzien van een riek, een lange stok, met blote handen of dikke beschermende handschoenen. Het zijn mannen en vrouwen met door jaren van zware arbeid op het land getekende gezichten, in overeenstemming met de eeuwenoude muren en de bomen die hen omringen in een sobere omgeving met weinig kleuren. Ze kijken sereen in de lens, met soms vragende maar nooit achterdochtige blikken. Het heet dat Neri tijdens de tijdrovende opbouw van zijn technische camera hun vertrouwen won. Fotograaf William Guerrieri, oprichter van Linea di Confine, zag een parallel tussen deze Contadini e paesani en personages uit Olio, de postuum verschenen roman van Pier Paolo Pasolini: mensen die gegarandeerd alleen van elkaar verschillen door hun fysieke voorkomen. De pertinentie van Neri's reeks omschreef Guerreri zo: 'De vraag rijst hoe de boeren van morgen er zullen uitzien. Wat zullen hun poses en hun uiterlijke verschijning zijn? Maar vooral: zullen er nog wel boeren zijn om te fotograferen of alleen mensen die in dienst zijn genomen voor de industriële bewerking van landbouwgrond?' De Fondation A gaf het boek Farmers uit, samen met Hartmann Books. De keuze van portretten is niet helemaal identiek aan die in de expo, waarin bovendien nog ander werk van Francesco Neri wordt getoond. Zo zijn er uit de reeks L'Aquila de aangrijpende zwart-witfoto's van het echtpaar dat have en goed verloor bij de dodelijke aardbeving in 2009 en dat Neri door de vernielde stad gidste.