Meesters van het licht, dat zijn ze wel allemaal, of het zouden geen schilders zijn. Dat een eerbiedwaardig museum het cliché nog eens bovenhaalt om de kunst van Joaquin Sorolla de Bastida (1863-1923) te typeren heeft echter zo zijn reden. Hoe de geboren Valenciaan de impact van de Spaanse zon liet afstralen van lichamen en lichte gewaden, van muren en flora, van de schuimkoppen op zee, dat is zelden of nooit voor- of nagedaan, ook niet door een verstokte luminist als Emile Claus (1849-1924). Zelfs in zijn beginjaren, toen hij de rauwe sociale realiteit op naturalistische wijze weergaf, was het vibrerende wit nooit ver weg: op de naakte lijven van de kreupele jongens aan het strand, de bolle zeilen van de boot waarmee de vissers uit de zee ...