Beatrice Delvaux (journaliste die het interview afnam): Eigenlijk was het veeleer toevallig dat ik het laatste interview heb gedaan. Ik had Christian de Duve nooit ontmoet en wist dus niet dat hij ziek was. Toen ik met zijn dochter belde om een interviewafspraak te maken, waarschuwde ze me dat het waarschijnlijk zijn laatste zou zijn.
...

Beatrice Delvaux (journaliste die het interview afnam): Eigenlijk was het veeleer toevallig dat ik het laatste interview heb gedaan. Ik had Christian de Duve nooit ontmoet en wist dus niet dat hij ziek was. Toen ik met zijn dochter belde om een interviewafspraak te maken, waarschuwde ze me dat het waarschijnlijk zijn laatste zou zijn. Delvaux: Hij was zeer rustig en antwoordde sereen op al mijn vragen. Op een bepaald moment vroeg ik hem of de toekomst van de wereld hem geen angst aanjoeg. Of hij niet teleurgesteld was dat hij er binnenkort niet meer zou zijn om de problemen mee aan te pakken. Op dat moment keek hij me lange tijd aan en antwoordde: 'Weet u, mijn einde is veel dichterbij dan u denkt.' Hij legde me uit dat hij eigenlijk al een maand geleden euthanasie had willen plegen, maar dat zijn zoon in de Verenigde Staten woonde en niet onmiddellijk langs kon komen. Zijn besluit stond toen al vast. Hij kon er zelfs om lachen. 'Wilt u een scoop?' vroeg hij me met een ondeugende glimlach. Delvaux: Omdat hij zeker wou zijn dat het in orde kwam. Zijn vrouw was gestorven aan kanker. Ze had alle papieren in orde gebracht om euthanasie te krijgen, maar het ziekenhuis weigerde. Hij wou er zeker van zijn dat hem niet hetzelfde zou overkomen. Hij had zelf ook kanker, en wist dat hij achteruitging. Hij was een week voordien gevallen en was urenlang hulpeloos blijven liggen. Dat was voor hem het teken dat hij begon af te takelen. Delvaux: Het klopt dat er verhoudingsgewijs minder euthanasie wordt gepleegd in Wallonië, maar ik denk niet dat Franstaligen er meer moeite mee hebben. Ik denk dat er meer verborgen euthanasieën zijn, dat men de moeite niet doet om het te registreren. Delvaux: Ik weet niet of hij het zelf zo bedoeld heeft. Voor zijn dochter was dat in elk geval zo: zij wilde echt tonen dat euthanasie een natuurlijke gebeurtenis is, waar je zeer sereen mee kunt omgaan. Bovendien is de kerk bij De Duve redelijk discreet gebleven, terwijl kardinaal Danneels bij Claus wel van leer is getrokken. Zijn dood heeft niet voor grote controverse gezorgd. Ik kan me voorstellen dat hij dat zelf een beetje spijtig gevonden zou hebben.