Boeken waren voor de Britse Jane Davis als kind in een moeilijke thuissituatie een toevluchtsoord. Ze leerden haar beter begrijpen wat er allemaal speelde en openden nieuwe (denk)werelden voor haar. Maar ook later, tijdens haar studie Engelse literatuur aan de universiteit van Liverpool, waren het sterke verhalen die haar op de sporen hielden. Iets wat veel boekenliefhebbers wellicht niet verwondert. Want zijn het niet de mooiste 'grote' verhalen die je (h)erkenning bieden en minder alleen doen voelen? Of zoals Khaled Hosseini het treffend omschrijft: "Het lijkt een mirakel, niet? Dat iemand iets wat in je bestaat, iets wat gehuld is in een ondoordringbare mist, zo helder en mooi kan uitdrukken. Grote kunst reikt dwars door de mist naar dat geheime hart - en toont het je, houdt het je voor. Het is een onthullende, ongelooflijk ontroerende ervaring als dat gebeurt. Je voelt je begrepen. Je voelt je gehoord. Daarom wenden we ons ook tot kunst - we voelen ons minder alleen. Via de kunst zie je dat anderen hetzelfde gevoeld hebben als jij - en je voelt je beter."
...