Goed vijftien maanden. Langer kon Mario Draghi, intussen 73, niet van zijn pensioen genieten. Begin februari werd de voormalige baas van de Europese Centrale Bank (ECB) bij president Sergio Mattarella ontboden om een regering van nationale eenheid te vormen. Mattarella had geen zin in verkiezingen te midden van een pandemie, met de grote onzekerheid die daar altijd het gevolg van is. De regering van premier Giuseppe Conte viel eind januari omdat partijen in zijn coalitie het niet eens werden over de manier waarop hij de ruim 200 miljard euro aan subsidi...

Goed vijftien maanden. Langer kon Mario Draghi, intussen 73, niet van zijn pensioen genieten. Begin februari werd de voormalige baas van de Europese Centrale Bank (ECB) bij president Sergio Mattarella ontboden om een regering van nationale eenheid te vormen. Mattarella had geen zin in verkiezingen te midden van een pandemie, met de grote onzekerheid die daar altijd het gevolg van is. De regering van premier Giuseppe Conte viel eind januari omdat partijen in zijn coalitie het niet eens werden over de manier waarop hij de ruim 200 miljard euro aan subsidies en leningen uit het Europese herstelfonds wilde besteden. De coalitie van de populistische Vijfsterrenbeweging, de centrumlinkse Democratische Partij en enkele kleinere partijen raakte niet weer op pad en dus kwam de president aan zet. Het is niet de eerste keer dat een technocraat Italië uit het politieke moeras moet trekken. In de voorbije dertig jaar waren eerder Lamberto Dini en Mario Monti aan de beurt. Ook Conte past in het rijtje: de onafhankelijke en dan nog onbekende professor in de rechten werd in 2018 premier omdat de leiders van de Vijfsterrenbeweging en de extreemrechtse Lega elkaar de baan niet gunden. Ze staan nu allemaal buitenspel, want met 'Super Mario' Draghi haalde Mattarella precies de man van stal waar niemand tegen kan zijn. Draghi vestigde zijn reputatie bijna tien jaar geleden in volle financiële crisis met zijn bekende uitspraak dat de ECB alles zou doen, 'whatever it takes', om de euro te redden. Waarna de rust op de markten terugkeerde. Hoe hij de puzzel wil leggen, weet hij alleen. Maar toen zijn naam bekend werd, won de beurs in Milaan in één klap drie procent. De economische wereld is in de wolken en afgezien van wat partijtjes in de politieke rand wil iedereen graag mee aan tafel. Ook Lega-leider Matteo Salvini en de oude Silvio Berlusconi. Tijd heeft Draghi niet. In maart loopt het verbod af voor bedrijven om mensen in coronatijd te ontslaan en worden er massaal ontslagen verwacht. En in april wil Europa weten hoe Italië wil vermijden dat de miljarden uit het herstelfonds in de Romeinse bureaucratie verdampen. Draghi heeft het voordeel dat ze hem in Brussel kennen. Hij krijgt straks wel een andere rol dan vroeger bij de ECB in Frankfurt. Hij gold toen als een apostel van de elites, die alle eurolanden stevig aanporde om te hervormen. Als premier kan hij zeker nu zonder schroom schulden maken. Tijdens een lezing citeerde hij deze zomer de econoom John Maynard Keynes: andere feiten vragen om een andere mening. Zo soepel is Super Mario dan ook nog.