Voor traditionele Vlaams- nationalisten viel er aan de voorbije regeerperiode weinig plezier te beleven. In de door de N-VA gedomineerde federale en Vlaamse regeringen kreeg het communautaire vraagstuk, na jaren van hoogspanning in de Wetstraat, een onbeduidende bijrol. 'Het stilzwijgen van de N-VA was nog veel extremer dan verwacht', zegt politicoloog Bart Maddens (KU Leuven) daarover, 'en voor flaminganten zoals mezelf was dat een onaangename verrassing. In de federale regering heeft de N-VA zich strikt aan de afspraken gehouden, maar ook in het parlement en zelfs daarbuiten, in het publieke debat, is de partij blijven zwijgen. De Vlaamse regering, met Geert Bourgeois als eerste Vlaams-nationalistische minister-president, had nochtans een veel actiever natievormend beleid kunnen voeren, zoals Luc Van den Brande van de toenmalige CVP in de jaren negentig. De verwachtingen waren hooggespannen, maar ze zijn totaal niet ingelost.'
...