'Naast me op het strand, op ongeveer 50 meter afstand, zat een gezin met twee meisjes van ongeveer vijf jaar en een jongetje van een jaar of drie, vier. Vader en moeder op twee stoeltjes, bolderkar mee, emmertjes en schepjes eromheen. Ineens zag ik dat het jongetje een tuigje om kreeg. Hij werd aan een lijn vastgemaakt. Er werd een paal in de grond geslagen en het tuigje zat vast aan een soort hondenlijn die een bepaalde actieradius toeliet.' De Nederlandse columniste Annelies Dronkert schreef deze zomer een verontwaardigd stuk op de website Vrouw.nl, over kinderen die in de openbare ruimte verschijnen aan zogenaamde 'tuigjes'. En ze werd op diezelfde website van antwoord gediend door de Vlaamse Miet, auteur van de blog Drie broertjes. Haar negenjarige zoon met een beperking draagt ook een tuigje wanneer ze op stap gaan, 'voor zijn eigen veiligheid, om hem de rust...