'De Tweede Wereldoorlog woog zwaar op het dagelijks leven van de Belgische bevolking. Een algemene verzwakking van de bevolking deed de behoefte aan verzorging en verpleging toenemen. Organisaties voor thuisverpleging, zoals het Wit-Gele Kruis, werden van nabij geconfronteerd met een nieuwe bittere realiteit. Bovendien werden ziekenhuizen en andere verzorgingsinstellingen overspoeld, waardoor de werklast van de thuisverzorging toenam.'

Meer dan tachtig jaar later klinkt dat fragment helaas opnieuw actueel. In de jaren 40 van de vorige eeuw werden de thuisverpleegkundigen van het Wit-Gele Kruis in de volksmond 'vliegmachientjes' genoemd - omdat ze zo vlug van de ene naar de andere patiënt koersten met hun fiets dat hun uniform van lange gewaden in de wind opvloog. Ook dat klopt nog steeds.

Want vliegen dat doen onze thuisverpleegkundigen nog steeds. Elke dag opnieuw staan meer dan 6.000 thuisverpleegkundigen klaar voor 150.000 patiënten. Sommigen vliegen nog steeds met hun fiets van patiënt naar patiënt maar het zijn ondertussen vooral de herkenbare autootjes die we in het straatbeeld zien. En dezer dagen is dat meer dan een vervoersmiddel. Zorgvuldig beschermingsmateriaal aan- en uitdoen zodat alle patiënten kwaliteitsvolle en vooral veilige zorg krijgen, maakt van de autootjes ook deels een kleedkamer.

Of het nu gaat om bijspringen in een woonzorgcentrum, in een instelling of cohortrondes organiseren met andere organisaties of zelfstandige thuisverpleegkundigen, voor onze 'vliegmachientjes' is niks te veel.

Hoewel. Het weegt nu toch echt wel door. Het duurt lang en het is moeilijk om het licht aan het einde van deze coronatunnel te zien. Maar ze werken door. In de schaduw. Onze stille krachten blijven gaan en geven het virus niet gewonnen.

Stel de veerkracht van de thuisverpleegkundigen niet nog meer op de proef en draag mee met hen zorg.

Zonder onze thuisverpleegkundigen en hun expertise konden onze meer dan 150.000 patiënten met specifieke zorgnoden niet thuis verder worden opgevolgd en lagen de ziekenhuizen nog voller.

Wij garanderen - zo veel als mogelijk en op maat van iedere patiënt - de reguliere zorg en met enkele specifieke thuisverpleegkundigen de cohortzorg voor patiënten die thuis zitten met een (vermoedelijke) besmetting met covid-19.

Zonder het (dagelijks) bezoek van onze mensen waren patiënten nog eenzamer geweest. Zonder de inzet van onze mensen was de situatie in sommige woonzorgcentra wellicht nog dramatischer en zat het al overbelaste personeel helemaal op z'n einde. Zonder onze bijstand bij staalafnames in de covid-19 triage- of afnamecentra zouden de huisartsen nog zwaarder belast zijn.

Het is goed dat we straks ook in de thuisverpleging de samenwerking met andere zorgverleners kunnen afstemmen op de noden van deze crisis. Onze thuisverpleegkundigen kunnen nu enkele taken samen met de andere zorgverleners opnemen, hen taken laten overnemen die zij anders zelf zouden doen zonder de kwaliteit van de zorg uit het oog te verliezen. Zo kunnen we met onze thuisverpleegkundigen onze solidaire inzet bij zorgpartners blijven garanderen zonder dat de kwaliteitsvolle zorg voor onze eigen patiënten op de tweede plaats komt. We kunnen onze verpleegkundigen nog specifieker inzetten waar ze het meest nodig zijn en zo onze zorg maximaal afstemmen op de noden van onze patiënten en van deze crisis.

De veerkracht van de thuisverpleegkundigen is enorm maar niet eindeloos. Stel deze niet nog meer op de proef en draag mee met hen zorg: 'Volg de maatregelen strikt op, elke dag opnieuw'. Moeilijk zijn ze niet. En ja, ook wij zijn het beu dat de grootste troef van onze thuisverpleegkundigen - hun glimlach - verstopt blijft achter een mondmasker maar wij nemen onze verantwoordelijkheid. En als u wilt dat er straks iemand klaarstaat voor uzelf of uw familie wanneer u dat nodig heeft, doe dat dan ook.

Het jaar 2020 zal met deze coronacrisis ongetwijfeld de geschiedenisboeken halen. Wij zijn er niet mee bezig of we die pagina's halen of niet, wij zijn bezig met onze missie: mensen op een kwaliteitsvolle en veilige manier zo lang mogelijk thuis laten wonen.

Daar blijven we voor vliegen.

In de jaren 40 werden de thuisverpleegkundigen van het Wit-Gele Kruis in de volksmond 'vliegmachientjes' genoemd - omdat ze zo vlug van de ene naar de andere patiënt koersten met hun fiets., /
In de jaren 40 werden de thuisverpleegkundigen van het Wit-Gele Kruis in de volksmond 'vliegmachientjes' genoemd - omdat ze zo vlug van de ene naar de andere patiënt koersten met hun fiets. © /
'De Tweede Wereldoorlog woog zwaar op het dagelijks leven van de Belgische bevolking. Een algemene verzwakking van de bevolking deed de behoefte aan verzorging en verpleging toenemen. Organisaties voor thuisverpleging, zoals het Wit-Gele Kruis, werden van nabij geconfronteerd met een nieuwe bittere realiteit. Bovendien werden ziekenhuizen en andere verzorgingsinstellingen overspoeld, waardoor de werklast van de thuisverzorging toenam.'Meer dan tachtig jaar later klinkt dat fragment helaas opnieuw actueel. In de jaren 40 van de vorige eeuw werden de thuisverpleegkundigen van het Wit-Gele Kruis in de volksmond 'vliegmachientjes' genoemd - omdat ze zo vlug van de ene naar de andere patiënt koersten met hun fiets dat hun uniform van lange gewaden in de wind opvloog. Ook dat klopt nog steeds.Want vliegen dat doen onze thuisverpleegkundigen nog steeds. Elke dag opnieuw staan meer dan 6.000 thuisverpleegkundigen klaar voor 150.000 patiënten. Sommigen vliegen nog steeds met hun fiets van patiënt naar patiënt maar het zijn ondertussen vooral de herkenbare autootjes die we in het straatbeeld zien. En dezer dagen is dat meer dan een vervoersmiddel. Zorgvuldig beschermingsmateriaal aan- en uitdoen zodat alle patiënten kwaliteitsvolle en vooral veilige zorg krijgen, maakt van de autootjes ook deels een kleedkamer.Of het nu gaat om bijspringen in een woonzorgcentrum, in een instelling of cohortrondes organiseren met andere organisaties of zelfstandige thuisverpleegkundigen, voor onze 'vliegmachientjes' is niks te veel.Hoewel. Het weegt nu toch echt wel door. Het duurt lang en het is moeilijk om het licht aan het einde van deze coronatunnel te zien. Maar ze werken door. In de schaduw. Onze stille krachten blijven gaan en geven het virus niet gewonnen. Zonder onze thuisverpleegkundigen en hun expertise konden onze meer dan 150.000 patiënten met specifieke zorgnoden niet thuis verder worden opgevolgd en lagen de ziekenhuizen nog voller. Wij garanderen - zo veel als mogelijk en op maat van iedere patiënt - de reguliere zorg en met enkele specifieke thuisverpleegkundigen de cohortzorg voor patiënten die thuis zitten met een (vermoedelijke) besmetting met covid-19. Zonder het (dagelijks) bezoek van onze mensen waren patiënten nog eenzamer geweest. Zonder de inzet van onze mensen was de situatie in sommige woonzorgcentra wellicht nog dramatischer en zat het al overbelaste personeel helemaal op z'n einde. Zonder onze bijstand bij staalafnames in de covid-19 triage- of afnamecentra zouden de huisartsen nog zwaarder belast zijn. Het is goed dat we straks ook in de thuisverpleging de samenwerking met andere zorgverleners kunnen afstemmen op de noden van deze crisis. Onze thuisverpleegkundigen kunnen nu enkele taken samen met de andere zorgverleners opnemen, hen taken laten overnemen die zij anders zelf zouden doen zonder de kwaliteit van de zorg uit het oog te verliezen. Zo kunnen we met onze thuisverpleegkundigen onze solidaire inzet bij zorgpartners blijven garanderen zonder dat de kwaliteitsvolle zorg voor onze eigen patiënten op de tweede plaats komt. We kunnen onze verpleegkundigen nog specifieker inzetten waar ze het meest nodig zijn en zo onze zorg maximaal afstemmen op de noden van onze patiënten en van deze crisis.De veerkracht van de thuisverpleegkundigen is enorm maar niet eindeloos. Stel deze niet nog meer op de proef en draag mee met hen zorg: 'Volg de maatregelen strikt op, elke dag opnieuw'. Moeilijk zijn ze niet. En ja, ook wij zijn het beu dat de grootste troef van onze thuisverpleegkundigen - hun glimlach - verstopt blijft achter een mondmasker maar wij nemen onze verantwoordelijkheid. En als u wilt dat er straks iemand klaarstaat voor uzelf of uw familie wanneer u dat nodig heeft, doe dat dan ook. Het jaar 2020 zal met deze coronacrisis ongetwijfeld de geschiedenisboeken halen. Wij zijn er niet mee bezig of we die pagina's halen of niet, wij zijn bezig met onze missie: mensen op een kwaliteitsvolle en veilige manier zo lang mogelijk thuis laten wonen. Daar blijven we voor vliegen.