1560 dollar voor 12 vulpennen, dat was nog het minste. Er was ook een vlucht van 36.000 dollar met een legervliegtuig. En de zoektocht naar een job voor zijn vrouw met een salaris van zes cijfers, bij een Republikeinse geldschieter. Een loonsverhoging van 57.000 dollar voor een van zijn medewerkers, tegen de wil van het Witte Huis in. En vooral: een luxueuze kamer vlak bij het Capitool in Washington, die hij huurde voor het belachelijke bedrag van 50 dollar per nacht. De eigenaar van de kamer bleek de vrouw van een energielobbyist, die onder meer een klant vertegenwoordigt die voor 100 miljoen dollar wordt aangeklaagd door het Environmental Protection Agency.
...

1560 dollar voor 12 vulpennen, dat was nog het minste. Er was ook een vlucht van 36.000 dollar met een legervliegtuig. En de zoektocht naar een job voor zijn vrouw met een salaris van zes cijfers, bij een Republikeinse geldschieter. Een loonsverhoging van 57.000 dollar voor een van zijn medewerkers, tegen de wil van het Witte Huis in. En vooral: een luxueuze kamer vlak bij het Capitool in Washington, die hij huurde voor het belachelijke bedrag van 50 dollar per nacht. De eigenaar van de kamer bleek de vrouw van een energielobbyist, die onder meer een klant vertegenwoordigt die voor 100 miljoen dollar wordt aangeklaagd door het Environmental Protection Agency. Het is niet meer dan een greep uit het sjoemelparcours van Scott Pruitt, tot voor kort de baas van datzelfde Environmental Protection Agency, zeg maar de Joke Schauvliege of Christine Marghem van de Verenigde Staten. Eind vorige week nam Pruitt na een indrukwekkende reeks schandalen ontslag. President Trump tweette dat hij 'binnen het agentschap' schitterend werk heeft geleverd. De man stond bekend als een doorgewinterde klimaatscepticus. In anderhalf jaar Trump is cynisme in de Amerikaanse politiek de norm geworden, maar zo expliciet als bij het Environmental Protection Agency was het zelden. Is het in Vlaanderen, België of Europa beter? Verhalen van flagrante corruptie komen hier veel minder voor. Klimaatsceptici bestaan, maar zelfs de meest op controverse beluste journalist - voor het evenwicht in het debat, weet u wel - durft er nog maar zelden eentje op te voeren. Daar is een goede reden voor: klimaatsceptici mogen dan wel 'tegen de stroom ingaan', ze vertellen ook gewoon rabiate onzin. Hoe sceptischer ze klinken, hoe absurder hun verhalen. Het klimaatdebat is in onze contreien al jaren geleden beslecht, maar het beleid is dat debat niet gevolgd - of toch veel te traag. Een rapport van Climate Action Network (CAN) heeft een paar weken terug een ranking vrijgegeven van de Europese landen, opgesomd in volgorde van hun klimaatinspanningen. In Le Bourget, vlak bij de Franse hoofdstad, kwamen drie jaar geleden 196 landen tot de conclusie dat ze de opwarming van de aarde zouden beperken tot 2 graden Celsius boven het niveau van het pre-industriële tijdperk. En als het even kon zelfs tot 1,5 graad. Maar uit het rapport blijkt dat het in Europa droevig is gesteld: álle landen lopen achterop. 'Geen enkel EU-land doet genoeg voor de reductie van de koolstofuitstoot.' België doet het ronduit slecht, met een zestiende plaats. We dreigen niet alleen de doelstellingen voor 2020 te missen. Onze uitstoot is sinds 2014 zelfs nog altijd aan het stijgen: het gaat schrikbarend de verkeerde kant op. 'Geen coherente strategie', heet het in het CAN-rapport - vier ministers van Leefmilieu in één land is geen pluspunt. Ondertussen heeft iedereen door dat ook in Vlaanderen het klimaat is veranderd, met weerrecords allerhande, droogte die de boeren tot waanzin drijft, en wilde toekomstplannen om de strijd met de stijgende zeespiegel aan te gaan. Daarbij wordt doorgaans netjes vermeld dat het niet 100 procent zeker is of dat allemaal de schuld is van de opwarming van de aarde. Maar dat er iets mis is, daar twijfelen weinigen nog aan. Het beste nieuws van de laatste weken was, toch enigszins verrassend, het potentieel grote draagvlak onder de Belgen voor een CO2-taks. Dagelijks worden we overspoeld door verhalen over onze torenhoge belastingdruk. Ook al vermelden we daar zelden de voordelen van (sociale zekerheid, iemand?), toch zijn die verhalen terecht: we krijgen te weinig terug voor wat we betalen. Maar als het over een CO2-taks gaat, is zelfs de Belg bereid om zijn gemopper over belastingen te milderen. Vorige week berichtte De Tijd dat 72 procent van de Belgen 'positief of neutraal' staat tegenover een koolstoftarifering. In de afgelopen weken sneuvelden alweer warmterecords in onder meer Canada, Schotland en Ierland. De ijskap van Antarctica smelt sneller dan verwacht: drie keer meer ijs verdwijnt in zee dan tien jaar geleden. 'Het gebrek aan politieke wil is ontstellend', zei de CAN-directeur bij de voorstelling van zijn rapport. Nu we de effecten van de opwarming van de aarde aan den lijve ondervinden, zou je denken dat het vooruitgaat. We hebben in dit land belastingen voor alles en nog wat. Maak werk van een échte taxshift, schaf de meest onzinnige belastingen af en voer die CO2-taks in. Graag vandaag.