Ik deed mijn voordeur open en stond oog in oog met een pronte dame op leeftijd die zwaar op een rollator leunde. Ze keek me hoopvol aan - denk ik toch. Of ze zich wel goed voelde, vroeg ik. Kon ik iets voor haar doen? 'Ik heb me klemgereden', antwoordde ze terwijl ze met haar kin richting de stoep wees. Toen begon het me te dagen. Naast de deur wordt een nieuw pand opgetrokken en de werf is afgezet met hekkens die in zes grote betonblokken rusten. Voor de vrouw vormden een paar van die blokken een onoverkomelijke hindernis, want met haar rollator kon ze er onmogelijk langs. Even de rijweg op stappen - voor zover je met een rollator 'even' iets kunt doen - was geen optie, want daar stond een lint auto's bumper aan bumper geparkeerd. En ze wou toch zo graag naar de kapper verderop in de straat. Dat was alweer maanden geleden. Dus hielp ik haar omkeren, stapten we samen honderd meter terug en sukkelden we vervolgens...