'Dat is wel de laatste plek op aarde waar ik zou willen werken', zei een meisje op de eerste rij van het auditorium. Voor de derde keer de voorbije weken sprak ik voor een groep studenten over Grijsgedraaid, mijn nieuwe boek over de manier waarop we met tachtigplussers omgaan. Telkens waren ze erg geïnteresseerd, stelden ze kritische vragen, opperden ze manieren om het beter te doen ook. Die zullen op een dag het verschil maken, dacht ik nog. Maar toen ik na afloop vroeg wie graag met oude mensen zou willen werken, viel de respons zwaar tegen. Geen enkele sociaal werker in opleiding, twee psychologen en één verpleegkundige. Op een totaal van bijna vijfhonderd studenten. Dat is een probleem. Een immens probleem. De jonge mensen die vandaag op de schoolbanken zitten, zijn degenen die over een paar decennia voor ons zullen mo...