Wanneer is de kiem van dit stuk gelegd?
...

Wanneer is de kiem van dit stuk gelegd? IVO VAN HOVE: Twee jaar geleden. Toen maakten Jan Versweyveld - mijn levenspartner en scenograaf - en ik bij de Comédie-Française een bewerking van Elektra en Orestes, twee tragedies van Euripides. Die vertellen een deel van het grote verhaal over de Trojaanse Oorlog en de koninklijke Atridenfamilie. Dit keer willen we het hele verhaal brengen, over hoe wraak opeenvolgende generaties achtervolgt en ten gronde richt. Wordt u gedreven door woede? van Hove: Nee, ik ben geen woest mens. Maar ik leid een gezelschap van honderdzestig mensen, waarvan gelukkig steeds meer leden andere culturele roots hebben. De Black Lives Matter-beweging leeft hier sterk. Die beweging toont hoe vanuit woede een positieve kentering kan ontstaan. Woede is een krachtbron van de democratie, zolang ze niet radicaliseert. Dat kaart ik aan. Ik breng geen wijzende vingertjes op het toneel. Ik ben een regisseur die een verhaal vertelt dat de tijdgeest uitademt. Telkens als ik aan de slag ga met de klassieke oudheid, grijp ik naar het werk van filosofe Martha Nussbaum en van de Canadese classica en vertaalster Anne Carson. Carson verwoordt in Grief Lessons: Four Plays by Euripides (2006) de baseline van dit stuk: 'Waarom bestaat tragedie? Omdat je barst van woede. Waarom barst je van woede? Omdat je vol verdriet zit.' Age of Rage is een groots opgezette voorstelling, net als Romeinse tragedies uit 2007 - dat u dit voorjaar tot een televisieserie bewerkte - en Kings of War uit 2015. Van Hove: In die twee stukken verweef ik aparte verhalen die samen iets fundamenteels uitdrukken. In Kings of War, bijvoorbeeld, verwerkten we Shakespeares Henry V, Henry VI en Richard III tot één stuk over leiderschap. Nu vormen Euripides' en Aischylos' tragedies over de Trojaanse Oorlog het vertrekpunt. Het wordt een gesamtkunstwerk. Een theateropera met muziek, tekst, film en dans. Met choreograaf Wim Vandekeybus als uw partner in crime. Van Hove: Wim en ik kennen elkaar al lang. In 2003 maakte hij bij ITA een van zijn mooiste voorstellingen: Sonic Boom. Hij heeft een intuïtieve verbeelding, ik ben wat beredeneerder. Dat maakt ons complementair. We monteren geen dans tussen de scènes. De acteurs dansen. Acteren wordt dansen en omgekeerd. Elke beweging, elk woord ontstaat vanuit gevoel. De compositie van Eric Sleichim speelt de hele voorstelling door. Ik heb Eric een muzieksoort getipt en hem daarbij de boodschap gegeven: 'Zo klinkt woede voor mij.' We spelen in een set die eigenlijk niets betekent en evengoed op Rock Werchter of in Vorst Nationaal zou kunnen staan. Het is een ruwe bolster. En terwijl Griekse tragedies meestal retorisch gebracht worden, wordt Age of Rage gedreven door actie. Hoe zullen we de zaal verlaten? Van Hove: Haal even diep adem voor je wegrijdt of -spoort. Je zult getuige geweest zijn van hoe woede de personages radicaliseert. Vergelijk het met wat Picasso's Guernica met een toeschouwer doet. Je staat voor dat schilderij, ziet de oorlogsgruwel en denkt: 'Dit zijn mensen. Dit deden mensen. Zo'n mens wil ik niet zijn.' En met díé gedachte zul je huiswaarts keren.