Sommigen denken dat het voor de kerk stilaan over en uit is. Ze zien in een priester een pedofiel tot bewijs van het tegendeel. En in een katholiek een romanticus die een halve eeuw geleden vergat te ontwaken. Zeker in de Lage Landen, die tot de meest geseculariseerde ter wereld behoren, is die gedachte wijdverspreid. Ik deel ze niet. Maar de kerk heeft de crisis verkeerd aangepakt, dat staat buiten kijf. Ze dacht jarenlang meer aan haar eigen reputatie dan aan de slachtoffers. En ze minimaliseerde de omvang van het probleem. Nauwelijks tien jaar geleden had ik in Rome een lang gesprek met een hoge functionaris van de Congregatie voor de Katholieke Opvoeding. Zoals iemand die zich superieur voelt kan zitten, zat hij achter zijn kille bureau aan de Piazza Pio XII, die de architecturale sporen van Mussolini draagt, en zei: 'Misbruik is een probleem van jullie. West-Europa. Noord-Amerika. In Italië hebben wij dat niet.' Hoe fout. Geen enkele regio blijft gespaard. Vandaag verwachten experts onthullingen in het zwijgzame Azië. Misbruik is geen ongelukje, het zit in het systeem. En dan luidt de vraag: krijgt de paus de situatie onder controle? Het antwoord is simpel. Onoplosbare problemen zijn er niet, of het moet de sterfelijkheid van de mens zijn. Maar alles hangt ervan af hoever Franciscus wil, durft en kan gaan met structuurhervormingen in de kerk. De oplossing vergt een radicale daadkracht die indruist tegen de terughoudende, vreesachtige natuur van het kerkinstituut zelf.
...