Over de besparingen in de gezondheidszorg, die moeten voorkomen dat de federale begroting ontspoort, was al heel wat te doen. Het lijkt weinig geloofwaardig dat de patiënt niet zal getroffen worden, want leidt een besparing niet altijd tot minder dienstverlening voor meer geld? Volgens de Gezinsbond kan het besparen met slimme ingrepen nochtans anders. Wij reiken alvast enkele sporen aan.

Visie op lange termijn

De uitgetekende besparingen doen veel wenkbrauwen fronsen. In een poging om de overheid onder druk te zetten, raden verontruste artsenverenigingen hun leden zelfs aan zich te deconventioneren. Hierdoor hoeven artsen zich niet meer aan de afgesproken tarieven te houden en kunnen ze de besparingen afwenden op hun patiënten. Zo'n vaart zal het wel niet lopen, maar de ontstane onrust over duurdere gezondheidszorg kan vooral kwetsbare gezinnen tegenhouden om tijdig een arts te raadplegen of om naar een ziekenhuis te stappen.

'Het lijkt onwaarschijnlijk dat patiënt niet getroffen zal worden door besparingen in gezondheidszorg'

Duurdere geneesmiddelen, extra supplementen bovenop erelonen van artsen, ziekenhuizen die meer kosten doorrekenen naar de patiënt en snoeien in de forfaitaire geneeskunde waar vaak de armsten terechtkomen... is dit een sociaal verantwoord beleid? Met moed, ondernemingszin en een visie op langere termijn van zowel de bevoegde minister, als de ganse regering, artsenverenigingen en mutualiteiten samen kan het volgens ons nochtans anders met een beperkt budget.

Recht en rechtvaardigheid

Stop alle niet noodzakelijke medische onderzoeken. Dit schaadt geen enkele patiënt. De huidige betaling per prestatie werkt vandaag overconsumptie in de hand. Investeer de vrijgekomen middelen in meer en beter contact met de patiënt en zijn familie. Hoeveel interessanter zou het werk van een verpleegkundige bovendien niet zijn als ze patiënten niet nodeloos op en af moet brengen naar overbodige onderzoeken, maar deze tijd in menselijk contact kan investeren? Dit vraagt echter een herverdeling van de middelen tussen de verschillende specialismen. Specialisten in kindergeneeskunde, geriatrie, psychiatrie of palliatieve geneeskunde worden in verhouding tot de werklast, de complexiteit en de verantwoordelijkheid die ze opnemen, minder betaald dan artsen werkzaam in disciplines die over veel techniek beschikken. Een rechtvaardige vergoeding voor elke discipline kon tot nu toe enkel als er toename was van het budget. Historische scheeftrekkingen werden niet aangepakt en blijven bestaan.

'Adequate palliatieve zorg als genezing niet meer mogelijk is, kost minder dan therapeutische verbetenheid.'

Ook in de laatste fase van het leven moeten we de moed durven opbrengen om tijdig te stoppen met medische behandelingen die voor de patiënt geen kwaliteit toevoegen aan zijn leven, maar enkel het lijden verlengen. Dat betekent niet dat je mensen niet meer behandelt, maar dat je alles doet om pijn en ongemak te voorkomen en het comfort van leven te bevorderen. Adequate palliatieve zorg als genezing niet meer mogelijk is, kost minder dan therapeutische verbetenheid. Voor mensen die uiteindelijk sterven aan kanker wordt soms meer dan 70 % van de totale gezondheidszorgkost van hun leven gespendeerd in het laatste jaar. Die hoge kost is enkel te verantwoorden als je iemand daarmee nog verschillende kwaliteitsvolle maanden kunt garanderen.

De geestelijke gezondheidszorg daarentegen moet het stellen met slechts 6 % van het totale budget van de ziekteverzekering. Psychologische behandelingen worden niet terugbetaald, terwijl psychofarmaca vlot worden voorgeschreven en terugbetaald. Hierdoor worden ze ook gebruikt in situaties waar ze minder afdoend of zelfs niet aangewezen zijn. Moeten ze in ouderenzorgvoorzieningen bijvoorbeeld het menselijk contact vervangen? Investeer dus meer in geestelijke gezondheidszorg, realiseer de terugbetaling via de ziekteverzekering van psychologische begeleidingen, behandelingen en psychotherapie. Een investering die zichzelf terugbetaalt, want vroeg ingrijpen kan en zal gespecialiseerde, duurdere zorg uitstellen of zelfs vermijden.

Sparen zonder schaden

Inzetten op adequate gezondheidszorg vraagt een globale aanpak op alle beleidsniveaus van het land. Eén minister kan dat niet alleen. Het begint met de bereidheid van zorgverstrekkers en -aanbieders om scheeftrekkingen uit het verleden te corrigeren. Structurele samenwerking kan dubbelaanbod vermijden en de efficiëntie verhogen.

Door degelijke gezondheidsopvoeding en aandacht voor vroegtijdige zorgplanning wordt overconsumptie voorkomen. Alle middelen die vandaag in therapeutische verbetenheid en overbodige onderzoeken worden geïnvesteerd, herbestemmen om kwaliteit van zorg te garanderen voor chronische zieken en ouderen, zou de volksgezondheid stimuleren binnen hetzelfde budget.

Manu Keirse is Gezinspolitiek Secretaris van de Gezinsbond

Over de besparingen in de gezondheidszorg, die moeten voorkomen dat de federale begroting ontspoort, was al heel wat te doen. Het lijkt weinig geloofwaardig dat de patiënt niet zal getroffen worden, want leidt een besparing niet altijd tot minder dienstverlening voor meer geld? Volgens de Gezinsbond kan het besparen met slimme ingrepen nochtans anders. Wij reiken alvast enkele sporen aan.De uitgetekende besparingen doen veel wenkbrauwen fronsen. In een poging om de overheid onder druk te zetten, raden verontruste artsenverenigingen hun leden zelfs aan zich te deconventioneren. Hierdoor hoeven artsen zich niet meer aan de afgesproken tarieven te houden en kunnen ze de besparingen afwenden op hun patiënten. Zo'n vaart zal het wel niet lopen, maar de ontstane onrust over duurdere gezondheidszorg kan vooral kwetsbare gezinnen tegenhouden om tijdig een arts te raadplegen of om naar een ziekenhuis te stappen. Duurdere geneesmiddelen, extra supplementen bovenop erelonen van artsen, ziekenhuizen die meer kosten doorrekenen naar de patiënt en snoeien in de forfaitaire geneeskunde waar vaak de armsten terechtkomen... is dit een sociaal verantwoord beleid? Met moed, ondernemingszin en een visie op langere termijn van zowel de bevoegde minister, als de ganse regering, artsenverenigingen en mutualiteiten samen kan het volgens ons nochtans anders met een beperkt budget.Stop alle niet noodzakelijke medische onderzoeken. Dit schaadt geen enkele patiënt. De huidige betaling per prestatie werkt vandaag overconsumptie in de hand. Investeer de vrijgekomen middelen in meer en beter contact met de patiënt en zijn familie. Hoeveel interessanter zou het werk van een verpleegkundige bovendien niet zijn als ze patiënten niet nodeloos op en af moet brengen naar overbodige onderzoeken, maar deze tijd in menselijk contact kan investeren? Dit vraagt echter een herverdeling van de middelen tussen de verschillende specialismen. Specialisten in kindergeneeskunde, geriatrie, psychiatrie of palliatieve geneeskunde worden in verhouding tot de werklast, de complexiteit en de verantwoordelijkheid die ze opnemen, minder betaald dan artsen werkzaam in disciplines die over veel techniek beschikken. Een rechtvaardige vergoeding voor elke discipline kon tot nu toe enkel als er toename was van het budget. Historische scheeftrekkingen werden niet aangepakt en blijven bestaan. Ook in de laatste fase van het leven moeten we de moed durven opbrengen om tijdig te stoppen met medische behandelingen die voor de patiënt geen kwaliteit toevoegen aan zijn leven, maar enkel het lijden verlengen. Dat betekent niet dat je mensen niet meer behandelt, maar dat je alles doet om pijn en ongemak te voorkomen en het comfort van leven te bevorderen. Adequate palliatieve zorg als genezing niet meer mogelijk is, kost minder dan therapeutische verbetenheid. Voor mensen die uiteindelijk sterven aan kanker wordt soms meer dan 70 % van de totale gezondheidszorgkost van hun leven gespendeerd in het laatste jaar. Die hoge kost is enkel te verantwoorden als je iemand daarmee nog verschillende kwaliteitsvolle maanden kunt garanderen.De geestelijke gezondheidszorg daarentegen moet het stellen met slechts 6 % van het totale budget van de ziekteverzekering. Psychologische behandelingen worden niet terugbetaald, terwijl psychofarmaca vlot worden voorgeschreven en terugbetaald. Hierdoor worden ze ook gebruikt in situaties waar ze minder afdoend of zelfs niet aangewezen zijn. Moeten ze in ouderenzorgvoorzieningen bijvoorbeeld het menselijk contact vervangen? Investeer dus meer in geestelijke gezondheidszorg, realiseer de terugbetaling via de ziekteverzekering van psychologische begeleidingen, behandelingen en psychotherapie. Een investering die zichzelf terugbetaalt, want vroeg ingrijpen kan en zal gespecialiseerde, duurdere zorg uitstellen of zelfs vermijden.Inzetten op adequate gezondheidszorg vraagt een globale aanpak op alle beleidsniveaus van het land. Eén minister kan dat niet alleen. Het begint met de bereidheid van zorgverstrekkers en -aanbieders om scheeftrekkingen uit het verleden te corrigeren. Structurele samenwerking kan dubbelaanbod vermijden en de efficiëntie verhogen. Door degelijke gezondheidsopvoeding en aandacht voor vroegtijdige zorgplanning wordt overconsumptie voorkomen. Alle middelen die vandaag in therapeutische verbetenheid en overbodige onderzoeken worden geïnvesteerd, herbestemmen om kwaliteit van zorg te garanderen voor chronische zieken en ouderen, zou de volksgezondheid stimuleren binnen hetzelfde budget.Manu Keirse is Gezinspolitiek Secretaris van de Gezinsbond