De Universele Verklaring van de Rechten van de Mens vierde vorig jaar haar zeventigste verjaardag. Dat verdrag, gesloten kort na de Tweede Wereldoorlog, vormde de basis voor het Europees Verdrag voor de Rechten van de Mens (EVRM). Alle (47) lidstaten van de Raad van Europa - niet de Europese Unie dus - moeten dat ratificeren en mogen één rechter benoemen voor het Europees Hof voor de Rechten van de Mens in Straatsburg. Dat ziet toe op de naleving van het EVRM. Maar die verdragstekst is redelijk vaag en moeilijk te vertalen naar concrete rechtsnormen. 'Mensenrechten zijn open normen', zegt Stefan Sottiaux, hoogleraar aan de KU Leuven. 'Ze hangen ook samen met de tijdgeest. Wat betekent bijvoorbeeld het recht op de eerbiediging van het privéleven precies? In de jaren vijftig, toen het EVRM al bestond, zouden weinig mensen hebben gevonden dat een verbod op homoseksuele contacten daar een schending van is. Vandaag vindt iedereen dat wel.'
...