Antoinette Spaak zette haar eerste stappen in de politiek na het overlijden van haar vader, voormalig regeringsleider en secretaris-generaal van de NAVO, Paul-Henri Spaak in 1972.

Hoewel ze nooit minister is geweest, heeft Antoinette Spaak haar stempel op het Belgische politieke leven gedrukt. Bijna een halve eeuw lang belichaamde ze een bepaald idee van feminisme, de Franstalige strijd en Europese toewijding. Spaak maakte deel uit van de Hoge Raad voor de Franse Taal van de Franse Gemeenschap en van de Hoge Raad voor de Francofonie. De verdediging van de Franse taal en van de Franstaligen in Vlaanderen stond dan ook steeds bovenaan haar politieke programma.

In 1974 werd ze in de Tweede Kamer gekozen. Van 1977 tot 1982 was ze voorzitster van de FDF en daarmee de eerste vrouwelijke partijvoorzitter ooit in België. Ze nam deel aan de onderhandelingen over het Egmontpact, een omvangrijk ontwerp van institutionele overeenkomst dat de toenmalige premier Leo Tindemans zou mislukken.

Antoinette Spaak zat in het Europees Parlement van 1979 tot 1984 en van 1994 tot 1999. Ze was ook voorzitter van de Raad van de Franse Gemeenschap van 1988 tot 1992. Daarnaast speelde ze een belangrijke rol in de PRL-FDF, de voorloper van de MR.

In 2009 veroorzaakte Spaak nog een relletje toen ze op 81-jarige leeftijd verkozen raakte in het Brusselse Parlement, maar daar weigerde de eed ook in het Nederlands af te leggen. Enkele maanden later gaf ze haar zitje op.

Ze is 92 jaar geworden.

Herlees: de laatste keren dat Knack Antoinette Spaak sprak: 'Verkiezingen zijn geen garantie voor democratie'(2011) en 'Alleen Brussel houdt België nog samen' (2007).

Antoinette Spaak zette haar eerste stappen in de politiek na het overlijden van haar vader, voormalig regeringsleider en secretaris-generaal van de NAVO, Paul-Henri Spaak in 1972. Hoewel ze nooit minister is geweest, heeft Antoinette Spaak haar stempel op het Belgische politieke leven gedrukt. Bijna een halve eeuw lang belichaamde ze een bepaald idee van feminisme, de Franstalige strijd en Europese toewijding. Spaak maakte deel uit van de Hoge Raad voor de Franse Taal van de Franse Gemeenschap en van de Hoge Raad voor de Francofonie. De verdediging van de Franse taal en van de Franstaligen in Vlaanderen stond dan ook steeds bovenaan haar politieke programma. In 1974 werd ze in de Tweede Kamer gekozen. Van 1977 tot 1982 was ze voorzitster van de FDF en daarmee de eerste vrouwelijke partijvoorzitter ooit in België. Ze nam deel aan de onderhandelingen over het Egmontpact, een omvangrijk ontwerp van institutionele overeenkomst dat de toenmalige premier Leo Tindemans zou mislukken. Antoinette Spaak zat in het Europees Parlement van 1979 tot 1984 en van 1994 tot 1999. Ze was ook voorzitter van de Raad van de Franse Gemeenschap van 1988 tot 1992. Daarnaast speelde ze een belangrijke rol in de PRL-FDF, de voorloper van de MR. In 2009 veroorzaakte Spaak nog een relletje toen ze op 81-jarige leeftijd verkozen raakte in het Brusselse Parlement, maar daar weigerde de eed ook in het Nederlands af te leggen. Enkele maanden later gaf ze haar zitje op. Ze is 92 jaar geworden.