De MR verkeert in zwaar weer sinds de gemeenteraadsverkiezingen. De enige Franstalige federale regeringspartij werd afgestraft en zag, zeker in Brussel, grote aantallen kiezers naar Ecolo deserteren. Sindsdien volgen de tegenslagen elkaar op. Er was de vroegtijdige val van de regering- Michel. Er was de moeizame lijstvorming voor de verkiezingen in mei. Er zijn de aanhoudend slechte opiniepeilingen en er is de vlijmscherpe aanval van lokale MR-verkozenen op premier Michel en zijn partijrivaal, Didier Reynders, die de partij elk op hun manier...

De MR verkeert in zwaar weer sinds de gemeenteraadsverkiezingen. De enige Franstalige federale regeringspartij werd afgestraft en zag, zeker in Brussel, grote aantallen kiezers naar Ecolo deserteren. Sindsdien volgen de tegenslagen elkaar op. Er was de vroegtijdige val van de regering- Michel. Er was de moeizame lijstvorming voor de verkiezingen in mei. Er zijn de aanhoudend slechte opiniepeilingen en er is de vlijmscherpe aanval van lokale MR-verkozenen op premier Michel en zijn partijrivaal, Didier Reynders, die de partij elk op hun manier naar de haaien zouden hebben geholpen. Recent kwam daar nog het pijnlijke vertrek bij van boegbeelden als Assita Kanko en Alain Destexhe, voor wie de MR naar eigen zeggen 'te linksig' was geworden. Destxhe is volgens velen een politieke snoeshaan maar hij geldt wel als een stemmentrekker en kan de MR in Brussel met zijn nieuwe Lijst- Destexhe dus schade berokkenen. 'De MR staat op barsten', chargeerde politiek journalist Olivier Mouton in een veelgelezen opiniebijdrage op Le Vif.be, na het opstappen van Destexhe. En dat lijkt niet eens heel erg overdreven, want het schip maakt langs alle kanten water. In die mate dat premier Michel nu zelf opnieuw het voorzittersstokje van Olivier Chastel heeft overgenomen, om te redden wat er te redden valt. 'Charles Michel heeft in 2014 bewust een zwakke figuur als voorzitter naar voren geschoven, die hem blind zou gehoorzamen en waaraan ook de clan van Reynders geen aanstoot nam', zegt Mouton. 'Het resultaat is wel dat de partijwerking gedurende vijf jaar is verwaarloosd en dat de MR geen politieke smoel meer heeft.' Charles Michel staat voor een loodzware opgave. De Franstalige publieke opinie is bepaald geen fan van de scheidende premier, niet van de man en niet van zijn beleid, en Brussel en Wallonië lijken op grond van de peilingen af te stevenen op centrumlinkse coalities na de verkiezingen in mei. Op het federale vlak hoopt de MR wel mee aan zet te blijven, met dank aan Vlaanderen. 'Je zou inderdaad kunnen zeggen dat de politieke toekomst van Michel vooral in Vlaanderen ligt', aldus Mouton. 'Michel en de MR blijven immers de bevoorrechte Franstalige coalitiepartner voor de N-VA en de Open VLD. Ook met CD&V-voorzitter Wouter Beke is de verstandhouding goed. Michel speculeert erop dat de federale regeringsvorming aartsmoeilijk wordt en lang kan duren. In de tussentijd blijft hij aan als ontslagnemend premier. En misschien kan hij op een gegeven moment als een reddende engel en een van de laatste politieke verbindingstekens tussen Vlaanderen en Wallonië toch nog een rol van betekenis spelen.'