Cruiset u graag in uw patserbak?

Steven Mahieu:(grijnst) Ik hou er vooral van mezelf uit te lachen omdat ik me tot de aanschaf van die dieselvreter heb laten verleiden, twee jaar geleden. Ik praatte dat goed met de typische excuses: dat ik vaak onderweg ben, dat ik door mijn pijnlijke rug een degelijke autostoel nodig heb. Intussen denk ik eraan om dat ding buiten te smijten en aan autodelen te doen, of met het openbaar vervoer te reizen.

Die auto is wel het uitgangspunt van de show geworden. Ik neem het publiek mee op een roadtrip. Enerzijds langs mijn miskopen, anderzijds door het leven van een veertiger die in veel bullshit trapt en van veel bullshit wegloopt.

Waar loopt u zoal van weg?

Mahieu: Van de erkenning dat mijn lijf ouder wordt. Van de uitdaging genaamd monogamie. En van de afdeling geriatrie. Mijn grootmoeder heeft daar even verbleven. Ik viel bijna flauw toen de dokter haar kwalen opsomde. Op die afdeling zie je achter elke deur wel een tafereel dat je treft als een stomp in je maag.

Tijdens de eerste try-outs werden de toeschouwers boos omdat ik zomaar vertelde over die schrijnende taferelen. Maar eerlijkheid is het fundament van comedy: pas door alles te vertellen zoals het was, kon ik mijn gevoel bij die taferelen steeds grappiger verwoorden.

Ik neem het publiek mee op een roadtrip.

Vanwaar de titel Full Contact Tour?

Mahieu: Ik wilde dit keer een echte improvisatieshow brengen. Full contact met mijn publiek: dat was de bedoeling. Maar de titel - die ik een jaar op voorhand heb moeten bedenken, omdat de show dan verkocht wordt - dekt de lading niet meer. Dit wordt mijn minst interactieve show. Omdat hij een evenwichtsoefening vraagt tussen pijnlijk en vrolijk.

En hoe brengt u die tot een goed einde?

Mahieu: Je moet een flow creëren. Als het goed zit, voelt een show als een avond onder vrienden die bezegeld wordt met een prachtige zonsondergang. Het podium in de juiste stemming betreden, kan daarbij helpen. Ten tijde van mijn debuut Mahieustieus uit 2011 luisterde ik naar Applause, de debuutplaat van Balthazar. Als ik een van die songs hoor, raak ik nog altijd in die 'Ik moet op!'-modus. (lacht) Nu reist muziek van de Duitse seventiesband NEU! met me mee. Die past bij de show: ze is minimalistisch - ik sta op een leeg podium - en heeft een donker randje.

Vergis je niet, ik ga voor niets minder dan zeventig minuten gieren. Maar het wordt wel lachen met onze onvolmaaktheid en met de onderlaag van het leven. Mijn voorbeeld is de Amerikaanse stand-upcomedian Louis C.K. Zijn seksuele wangedrag keur ik af, maar de manier waarop hij humor laat balanceren tussen diepzinnig en banaal blijf ik bewonderen. Ook Bill Burr kan dat. Hij vertelt over zijn heftige jeugd en tóch is dat geestig.

Zult u ook naar uw jeugd teruggrijpen?

Mahieu: Nee. In mijn volgende show zal ik dat misschien wel doen. Optreden is ventileren en klasseren. En er moet inderdaad nog iets geventileerd worden. In de jaren negentig zijn mijn ouders gescheiden. Een scheiding werd toen bijna behandeld als een moord. Schandaal! Die tijd is voorbij. Maar de manier waarop ex-partners met elkaar omgaan, daar zit nog altijd een show in. Vlamingen gaan zó onhygiënisch om met pijn. Opkroppen en laten rotten! Ik wil dat onderwerp zo brengen dat de toeschouwers, net als bij Full Contact Tour, de zaal verlaten met het gevoel dat ze een storm hebben overleefd. En met pijnlijke kaken.

Full Contact Tour

Tot 30 mei 2020 in de Vlaamse zalen. Info: www.stevenmahieu.be.

Reageren op dit artikel kan u door een e-mail te sturen naar lezersbrieven@knack.be. Uw reactie wordt dan mogelijk meegenomen in het volgende nummer.