'Zeker in Brussel', zegt Francis Van de Woestyne, 'was de nederlaag van de MR compleet.' Deels komt dat volgens de politiek commentator van La Libre Belgique omdat de Brusselse MR sinds het overlijden van Jacques Simonet en het terugtreden van François-Xavier de Donnea nog altijd op zoek is naar een nieuw boegbeeld. 'Er is natuurlijk Didier Reynders, die de voorzitter is van de Brusselse MR-federatie. Maar hij is me een raadsel op dit moment. Hij was amper aanwezig tijdens de verkiezingscampagne. In elk geval zijn de Brusselse ...

'Zeker in Brussel', zegt Francis Van de Woestyne, 'was de nederlaag van de MR compleet.' Deels komt dat volgens de politiek commentator van La Libre Belgique omdat de Brusselse MR sinds het overlijden van Jacques Simonet en het terugtreden van François-Xavier de Donnea nog altijd op zoek is naar een nieuw boegbeeld. 'Er is natuurlijk Didier Reynders, die de voorzitter is van de Brusselse MR-federatie. Maar hij is me een raadsel op dit moment. Hij was amper aanwezig tijdens de verkiezingscampagne. In elk geval zijn de Brusselse liberalen vandaag stuurloos.' De MR heeft volgens Van de Woestyne ook veel te weinig oog voor het groeiende jonge en hippe publiek in de hoofdstad, een publiek dat belang hecht aan groene thema's als zachte mobiliteit en levenskwaliteit. In Wallonië was de uitslag minder dramatisch. 'Als je goed zoekt, vind je een paar lichtpuntjes', zegt Van de Woestyne. 'Maar de MR heeft geen enkele symbolische overwinning behaald, zoals CDH-voorzitter Benoît Lutgen met het behoud van Bastenaken. Het resultaat van MR-voorzitter Olivier Chastel in Charleroi was zelfs rotslecht. En de MR zit nu wel opnieuw met de PS in het stadsbestuur van Luik, na meer dan dertig jaar oppositie, maar gezien de machtsverhoudingen is dat maar een halve overwinning: er komen 7 socialistische en 3 liberale schepenen.' Dat alles is tamelijk verontrustend, concludeert Van de Woestyne, met het oog op de federale en regionale verkiezingen van 26 mei 2019. 'Ik vind dat sommige federale hervormingen de goede kant uit gaan, maar in Wallonië, waar de bevolking overwegend links is en een hekel heeft aan de zogenoemde "N-VA-MR-regering", vallen die van de pensioenen en de gezondheidszorg niet in goede aarde. Als premier Charles Michel en zijn partij er niet in slagen om die maatregelen goed uit te leggen, mogen ze zich grote zorgen gaan maken. De MR zit in een lastig parket.' Ook Michel, wiens populariteit in Wallonië niet overhoudt - 'hij is meer bekend dan geliefd' - is persoonlijk niet versterkt uit de tussentijdse verkiezingen gekomen. 'Hij kan altijd zeggen dat het om lokale thema's ging', zegt Van de Woestyne, 'maar de liberalen geven zelf toe dat het federale beleid een negatieve impact heeft gehad. En dus moet Michel proberen om de verwezenlijkingen van zijn regering extra aandacht te geven. Dat wordt moeilijk. Zeker omdat bij Ecolo, de grote winnaar van de verkiezingen, de komende maanden de turbo zal aanslaan, met het strijdlustige duo Zakia Khattabi en Jean-Marc Nollet aan het hoofd. Ecolo vormt, veel meer dan bijvoorbeeld het CDH, een échte bedreiging voor de MR.'