'Literatuur lezen is repeteren voor het leven', zei schrijfster Lois Lowry onlangs in The New Yorker. Herkenbaar?
...

'Literatuur lezen is repeteren voor het leven', zei schrijfster Lois Lowry onlangs in The New Yorker. Herkenbaar? Maarten Westra Hoekzema:(lacht) Ook als ik niet lees, lijkt mijn leven één grote repetitie. Nu voelt het als baantjes zwemmen. Lang was het gespartel. Er is niets mis met spartelen, behalve als het een constante staat van zijn is. Ik belandde altijd in benarde situaties en dronk veel. Tot 2018. Toen maakte ik Tired of Being Young, een solo over er niet in slagen een volwassen leven te leiden, inclusief een goede job en een vaste relatie. 'Mijn droom is mislukt', zei ik. Tijdens een try-out bemerkte ik een grote opluchting in de zaal. Eindelijk iemand die durfde te zeggen dat dé levensdroom soms weinig meer is dan splinters op de vloer. Er kwam geen kat naar de première en de tournee. 'Maak een Facebook-advertentie', zei een vriend. Dat deed ik. Plots liepen kleine zaaltjes vol en kregen grote theaters interesse. Ineens had ik een megatournee! Vertellen over mijn mislukken deed alles lukken. Tot de wereld in lockdown ging en u Facebook-filmpjes postte over roomijs maken. Plande u een carrièreswitch? Westra Hoekzema: Ik maak graag lekkers voor anderen. Met woorden, of met melk. Zoals een pavlova met vanille-ijs voor mijn vriendin of frambozenijs met chilipeper voor de dochter van mijn beste vriend, die nadien met open mond door de woonkamer rende omdat ze het ijs wat te heet vond. (lacht) Toen bleek dat de pandemie maanden zou aanslepen, besloot ik een opleiding tot ijsbereider te volgen. Maar er was en is geen plan om een ijssalon te openen. Bereidt u een show die smaakt als frambozenijs met chilipeper? Westra Hoekzema: Zo kun je het noemen. Toen ik in 2019 het geluk in handen had - professioneel en privé - bleek ik toch niet gelukkig. Zelfs op het podium, mijn veilige haven, kreeg ik angstaanvallen. Ik werd gedwongen de dingen aan te pakken en nam antidepressiva. Ik breek geen lans voor die middelen, ze worden soms te snel voorgeschreven. Maar mij helpen ze. Dat alles deed me twijfelen én schrijven. 'Toen ik twaalf was, zei mijn vader dat ik alles mocht worden. Zelfs vuilnisman. "Dan word je maar de allerbeste vuilnisman die er is, Maarten."' Dat is de eerste zin van mijn personage. Hij heet Maarten, is een 'gestileerde versie' van mezelf en vertelt over de vernietigende jacht op geluk en het verlangen ergens in te willen uitblinken. Het decor: een lichtinstallatie die oogt als een regen van orgelpijpen, zo is te zien op een foto op Facebook. Westra Hoekzema: Het is een knipoog naar de protserige interieurs van sterrenhotels. In 2019 trad ik enkele avonden op in het theatertje van Paul Haenen, een acteur die vooral bekend is van zijn grappige alter ego, de talkshowhost Margreet Dolman. Dankzij een kortingsactie logeerde ik toen in het chique Hotel Okura Amsterdam en verzeilde er met een multimiljonair in een jacuzzi. Dat voorval vormt een ankerpunt in de show. Op YouTube valt uw openhartige gesprek met Dolman te herbekijken. U vertelt over twijfels, seks en over hoe u na een show door de nachtelijke stad dwaalt met Ramses Shaffy in de oortjes. Hoe stuurt u uw publiek de nacht in? Westra Hoekzema:(denkt lang na) Weemoedig gelukkig, na een avond vol gelach. En misschien met het voornemen om je te verzoenen met diegene tegen wie je al te lang niet meer spreekt. Ik laat je lachen om hoe Maarten bruggen opblaast, maar ook voelen hoe wrang dat is.